Archiwa tagu: #NoAI

Zapiski z cienia

Pod znakiem grzyba

Dodaj komentarz

Jesień zbliża się, przyspiesza. Za oknem deszcz. Wieczorne wichury ustały i ranek przywitał mnie miarowym kap kap o blaszany parapet. Ten rytm i szum rozjeżdżanych przez koła samochodów kałuż, uspokaja mnie najbardziej. Mój oddech wydłuża się, myśli układają się miarowo i logicznie. Spowalniam.

Miniony tydzień jawił się pod znakiem grzyba. Cała Polska wyruszyła z koszykami, hobokami* i reklamówkami po mięso tej ziemi, wydeptując nowe trajektorie ścieżek wokół nieszczęsnych sosen, brzózek i dębów. Relacje można oglądać, na każdym kanale telewizyjnym, i na każdym skrawku mediów społecznościowych jak Internet długi i szeroki. Grzyby, podgrzybki, maślaki, borowiki! Dywany usiane brązowymi kapeluszami na rolkach wysportowanych mężczyzn, z twarzami uradowanych dzieci w bluzach adidasa, ze skierowanym palcem w dół, wskazującym tu, i tu, i tu!

Temat wojny i dryfujących w wodzie dronów poszedł w odstawkę. I w zapomnienie odeszła Lalka, zarówno serial na Netfliksie, jak i premiera kinowa, która jeszcze nie nadeszła ale, wszyscy już dokładnie wiedzą, jak bardzo będzie spieprzona. Grzyby nie mają tego problemu. Grzyb do zrozumienia jest jasny i klarowny. Czerwony truje, brązowy karmi i rozkoszuje delikatne podniebienia, no chyba, że ktoś się pomyli, wtedy newsy przejmą specjaliści mykolodzy, okuliści, przyrodnicy, leśnicy, rady znawców, poruszone do głębi panie na ganku i Pan Henryk nam wyjaśni, powie wprost, bez ogródek, o tym, co nie należy powziąć – tych nieznanych – nie ryzykować! Wyrzucać, za siebie jak najdalej, bo żołądek ma się jeden, nie wspominając o wątrobie i innych organach.

I urosną słupki oglądalności jak po deszczu, jak nowe ceny paliw w tym całym podtrzymywanym na dwóch zapałkach gównodziennikarstwie. Zostawiając nas w przedpokoju nadchodzących zdarzeń niepewnych, strasznych i groteskowych zarazem bez możliwości ucieczki od nich i przed nimi.

Ciekawostka:

okazuje się, że słowo „hobok” nastręcza wielu kłopotów szanownym Internautom, jedni uważają wraz ze słownikiem SJP.pl, że w języku polskim taki wyraz nie istnieje, inni, że jest używany od lat i ma się dobrze. Dodam, że, w moim słowniku istnieje od dawna jako plastikowy pojemnik na farbę z metalowym uchwytem używany niemalże do wszystkiego…, ale dyskusja jaka się odbyła na ten temat w komentarzach jest nad wyraz ciekawa, zatem dzielę się komentarzami, ponieważ ubawiły mnie niezmiernie xD

hobok ✕*

nie występuje w słowniku  – hobok „hobok” „hobok” – x/twitter  

KOMENTARZE

madzia204xd # 2009-07-22

hobok- zamykany pojemnik metalowy o pojemności do 50 l wyposażony w dwa uchwyty do przenoszenia. Używany najczęściej w przemyśle lakierniczym i chemicznym.

chupakabra # 2011-12-03

No właśnie, są takie wyrazy jak jenotowa lub oposowa, ale nie ma szakalowa ani hienowa, ale czemu nie ma hobok, za opisem jak wyżej??? Literaki to jest wylęg słowotwórczych szkodników, grający w tę grę nie uczy się pięknego naszego języka polskiego, tylko koduje sobie w głowie jakieś dziwne słowa, nieprzydatne absolutnie w życiu codziennym. PRECZ Z OGŁUPIANIEM POLAKÓW!!!

~gosc # 2014-12-11

Hobok – plastikowe lub metalowe wiaderko z pokrywką (lub beczka z pokrywką) i uchwytem do przenoszenia. Najczęściej służy do przechowywania materiałów płynnych np. w przemyśle chemicznym (np. farby, lakiery, kleje), spożywczym (sosy, marynaty, koncentraty, pasty itp.) lub sypkich (granulaty chemiczne, przyprawy spożywcze). Najpopularnijesze pojemności: od 5 do 50 l.

~gosc # 2014-12-11

W Google po wpisaniu „obok” od razu pojawiły mi się zdjęcia hoboków. Więc słowo może być w słowniku.

~gosc # 2016-03-19

mój mąż też uważa ze hobok to słowo którego od dawna się używa i ze jest to własnie taki metalowy pojemnik.Nie rozumiem tego słownika. Skoro są tu rożne nawet potoczne wyrazy dopuszczone to dlaczego nie ma tego wyrazu????????????

~gosc # 2017-02-23

Prosimy o dodanie słowa HOBOK
hobok farby na przykład – wyraz istnieje w słowniku polskim

~gosc # 2020-02-14

jaki hobok? to śmietnik się nazywa

~gosc # 2020-04-04

Hobok to popawnie smietnik

~gosc # 2020-04-10

@~gosc: chyba masz na myśli hasiok…

~gosc # 2020-06-08

Hobok – uzywane w Wilkowie na Warmii i czesto slyszane na Starosielcach w Bialymstoku. Oznacza smietnik.

~gosc # 2022-04-26

Jaki hobok? ŚMIETNIK! Gdzie ty jesteś? Ty chyba u ciebie tam na wiosce tak gadali, a u mnie to Białystok to jest. Hobok? A, a, tam gdzie daszki duże, śmie-śmietniki stoją. A co, to jest hobok?

~gosc # 2022-04-29

A „tam na wiosce” nie mówią w języku polskim? Gwara to pełnoprawna regionalna odmiana języka. Zastanów się.

dodaj…”

Wracając do grzybów, są piękne i najlepiej wychodzą na zdjęciach, udanego grzybobrania!

Zapiski z cienia

Nie zapomnij o świcie

Dodaj komentarz

Pędziłam na złamanie dębową alejką przed mgłami rozpościerającymi się na powierzchni stawów. W oddali odgłosy byków z rykowiska jak przeciągane grube tony niedźwiedzi. Nad wszystkim rozlewa się dzika kakofonia gęsi, kormoranów, czapli. Gdzieś w szóstym tle słyszę pojedyncze trąbienie żurawi. Coś czuję, że z nimi znowu się dzisiaj nie uda. Przyspieszam, przede mną chłopak i dziewczyna, pewnie zajmą najlepsze miejsce, rozłożą te długie tuby na czarnych patykach statywów i zobaczą spektakl w całej okazałości.

Muszę iść dalej, dotrzeć do wyspy, tam są wszystkie gatunki razem, szansa na zbliżenie tych monstrualnych dziobów wystających znad trzcin… jak dinozaurów we mgle jest większa zwłaszcza dla aparatu z ręki.

A parka, tych dwojga ku mojemu zdziwieniu rozkłada kocyk, wyciąga termos z kawą i dwie kolorowe filiżanki. Siadają i patrzą w stronę…, właśnie, w stronę wschodu. Wyciągają komórki. No tak, wschód. Jak można, o nim zapomnieć. Jak można zapomnieć o wschodzie!

Wschód w tej krainie ptaków jest królem jeśli nie Bogiem. Przynosi czerwone światło, rozkłada delikatnie na tafli, rozpuszcza i rozciąga na falach, w miliardach podskakujących rozbłysków. Odbija się na brzegach tych dziwacznych filiżanek, które utkwiły w mojej głowie. Przystaję i widzę spokojną pomarańczową kulę wydobywającą się z pomiędzy koron drzew, zaczyna się… Przystaję. Ta chwila… Jak płomień zostaje w każdej tkance. Wyciągam aparat strzelając serię za serią zanim odwrócę się i pójdę przed siebie zostawiając spektakl ludziom z filiżankami.

Dolina Baryczy, sobota, 19.09.2026

Zapiski z cienia

Odkładanie

Dodaj komentarz

Odkładanie zbiera się podstępnie z tyłu głowy, odstawia swój rytualny taniec łapiąc się za ręce i wirując wokół wysokich płomieni. To wirowanie nie daje spać, ani myśleć myślą jasną, a wysysa tyle energii, że czuję się totalnie rozładowaną ogromną baterią.

Odkładanie zbiera się w stosy tworząc monstrualne wieżowce. Już, już wracam do smażonego kotleta, już już ściągnę szumowinę z ramenu, już rozwieszam pranie… Już, już piszę… Tu się przypala, tam gnije, rośnie w bębnie za szybką, a pisanie zarasta pleśnią. Koniec końców doklejam linki w kolejnej aktualizacji.

Odkładanie zostało odłożone. Dokończone czyli niezrobione. Spis treści niezrobienia przesuwa kolejne rozdziały. Jutro odbije się kortyzolową czkawką. Odłożenie męczyć będzie miesiącami w statusie niedokonania, śledzenia, przypuszczenia, mielenia…

I znów jedynym rozsądnym rozwiązaniem jest cisza, a jak cisza to cień, a jak cień, to ten dziki pod drzewami, trawami. A jak spokój, to tylko z wiatrem, świeżością pozbawioną ryku miasta. O tak, iść przed siebie, bez plecaków, zbędnych balastów, w oderwaniu… Iść Stachurą. I bez tego snu co wczoraj, bez niego, bez wszystkiego, bez niczego, iść…

Zapiski z cienia

Galeria nie nadążam

Dodaj komentarz

Sobota, 5.09.2026, zapiski na serwetkach

A na koszulkach w galerii Wałbrzych kobiety sprzątające mają napis Usługa czyszczenia.

Usługa czyszczenia – niebywałe.

Napis na plecach, pracujące starsze kobiety, jedna kuleje, ładniej: utyka na jedną nogę, plastikowe skrzynki, nie pojemniki, …i wiaderka czerwone, toytoyowe obłe kształty turkusowe wykończenia, kolor miętowy i biały, a koszulki jednak chabrowe. Szepczą o czymś, nie widać ich za fortecą wózków za Stacją zwrotu naczyń. Nie widoczne dla tłumu, widoczne dla mnie. Z mojego miejsca widzę za dużo…

Obiady jak w domu, zdrowia smak, zwrot naczyń, do kącika wchodzimy bez bucików, galerie, galerie, galerianki, „Galeria Victoria Moja Twoja Nasza” a w białych prostokątnych murkach, w donicach zielonoe z żółtym obwódkami rosną szable, jeszcze lato a już wrzesień, pani z usługi upuszcza widelce… Stłumiony śmiech i znaczące spojrzenie w bok. Spuszczam wzrok. Zamów tutaj”, „kontakt w lokalu”. Czekam na jedzenie, czekam, blondyna po lewej łypie na mnie okiem, komentuje coś do innych blondyn, zna nie zna – nie wiem, nie wypada się obrócić, a z resztą, co mnie to… karta podarunkowa… Hello Kity, Hello Kebab – prezent idealny…

Zza półokrągłych okien widać drzewa, DRZEWA! Ich liście… korony szeleszczą tysiącem zielonych skrzydeł. Wiatr się wzmaga. Idą moje tosty z jajkiem i kawą. Zapinam bluzę, żeby nie zabrudzić koszuli. Koszule zawsze się brudzą. Tosty do dupy tak jak kawa… Kobiety z usługi czyszczenia zerkają na mnie, później odwracają wzrok i ruszają przed siebie gęsiego… Ruch się wzmaga, glośnieje, tłumnieje, gęstnieje, męczy… Czas się zbierać. Z torbami, zakupami, jeszcze do banku… i po koszulę… Ale najpierw do banku… Niech to się już skończy.

Zapiski z cienia

Wrzesień gęstnieje

2 Komentarze

Obiecuję sobie pisać. Niezależnie, codziennie nawet bez fabuły. Stasiukiem, Perecem po prostu pisać. Iść przed siebie w myślach, robić to regularnie, jak zadaną pracę. Jak pierwszą zmianę. Jak pisarz. Daję sobie pozwolenie. Zmniejszam natłok mechanicznej orki na zarobkowych poletkach w sieci. Przyznaję sobie czas. Uznaję siebie. Piszę.

Wrzesień to już nie to samo co kiedyś. Bez początków roku stał się bardziej przystępny i ludzki. Mogę zerknąć z daleka na przebiegających przez pasy. Na matki ciągnące rozczochranych chłopców przebranych za dorosłych i dziewczynki w biało czarnych sukienkach przypominających panie od polskiego. I nie przejmować się ich losem. Ich rozczarowaniem.

Mogę patrzeć jak licealiści pomalutku przewijają się parkowymi ścieżkami, zamiatając szerokimi nogawkami pył unoszący się w powietrzu, osadzający się leniwie na przedziałkach ich pedantycznie wyprasowanych długich włosów i czarnych koszulkach na ramiączkach, upamiętniając odchodzące w niwecz, kolejne polskie lato. Uczniowie przeczuwają, że za fasadą tych sztucznie rozdymanych rozpoczęć i zakończeń, nie kryje się nic szczególnego. Nic czego już by nie wiedziały.

Wracam myślami do ścieżek przy lesie. Na niby wyjeżdżam z miasta. Drzewa i pokrzywy rzucają migotliwe cienie na taflę glinianej dróżki. Zarastanie toczy się klasycznie od zewnętrznych brzegów. Zieleń upomina się o swoje. Po prostu rośnie. Rozrasta się. Gęstnieje. Powiększa. Wylewa z zarysów za nic mając krańce wyznaczone przez ludzi. Zmienia odcienie. Połyskuje w prześwitach i ciemnieje pod czwartym liściem. A ja idę. I w tym dzikim szmaragdzie robi się naprawdę dobrze.