Kabała nie jest systemem wróżbiarskim ani odrębną religią. Jest jednym z najważniejszych nurtów mistycznej tradycji judaizmu — sposobem odczytywania ukrytych znaczeń Tory oraz rozważania relacji pomiędzy Bogiem, stworzeniem, językiem i człowiekiem.
Jej nazwa pochodzi od hebrajskiego rdzenia oznaczającego „otrzymywanie” lub „przyjmowanie”. Kabała jest więc przede wszystkim tradycją otrzymaną, przekazywaną i interpretowaną. Nie stanowi jednego, niezmiennego systemu. Rozwijała się przez stulecia, tworząc różne szkoły, teksty i sposoby rozumienia rzeczywistości.
W jej centrum znajduje się jeden z najbardziej fascynujących diagramów w historii mistycyzmu: Drzewo Życia, związane z dziesięcioma sefirotami.
Można je odczytywać jako mapę relacji między tym, co nieskończone, a tym, co skończone; między niewyrażalnym źródłem istnienia a światem, który można zobaczyć, nazwać i przeżyć.
Współczesna kultura nadała Drzewu Życia również znaczenia psychologiczne, artystyczne i filozoficzne. Trzeba jednak pamiętać, że są to późniejsze interpretacje symbolu, a nie jego jedyne ani pierwotne znaczenie.
Ten tekst jest wprowadzeniem dla początkujących. Nie zastępuje studiowania źródeł ani religijnego kontekstu kabały. Potraktuj go jak klucz — nie do rozwiązania tajemnicy, lecz do zobaczenia jej struktury.
Czym jest kabała?
Kabała to historycznie żydowska tradycja mistyczna i interpretacyjna. Opiera się na przekonaniu, że teksty religijne, stworzenie i ludzkie życie zawierają znaczenia, których nie można wyczerpać w jednym, dosłownym odczytaniu.
Ważne miejsce zajmują w niej między innymi:
boskie imiona;
hebrajskie litery;
ukryte poziomy znaczenia Tory;
natura stworzenia;
relacja pomiędzy Bogiem a światem;
symbolika światła, naczyń i emanacji;
dziesięć sefirot;
duchowe znaczenie ludzkich działań.
Kabała nie jest pojedynczą księgą. To szeroka tradycja rozwijająca się przez stulecia.
Do jej najważniejszych źródeł i etapów należą między innymi:
Sefer Jecira, czyli Księga Stworzenia;
średniowieczny Sefer ha-Bahir;
powstała w XIII wieku literatura Zoharu;
szkoły mistyczne rozwijające się w Hiszpanii i Prowansji;
XVI-wieczna kabała z Safedu, związana między innymi z Mojżeszem Kordowero i Izaakiem Lurią;
późniejszy chasydyzm i nowoczesne interpretacje myśli kabalistycznej.
Nie istnieje więc jedna prosta odpowiedź na pytanie „czego uczy kabała”. Jest raczej rozległym archiwum prób opisania tego, w jaki sposób to, co nieskończone, może stać się obecne w skończonym świecie.
Czym naprawdę jest Drzewo Życia?
Drzewo Życia, po hebrajsku Etz Chaim, jest symbolicznym przedstawieniem dziesięciu sefirot i relacji pomiędzy nimi.
Nie jest drzewem w biologicznym sensie. Nie należy go również traktować jak dosłownego planu kosmosu.
To diagram próbujący pokazać ruch:
od jedności do wielości;
od niewyrażalnego do nazwanego;
od źródła do stworzenia;
od potencjalności do urzeczywistnienia;
od boskiego światła do jego obecności w świecie.
W kabale sefiroty odnoszono jednocześnie do struktury boskiej emanacji, stworzenia, człowieka i porządku rzeczywistości. W zależności od tekstu i szkoły akcentowano inne aspekty ich znaczenia.
Popularny dzisiaj diagram Drzewa Życia przedstawia dziesięć sefirot połączonych ścieżkami. Często wiąże się je z dwudziestoma dwiema literami alfabetu hebrajskiego, chociaż szczegółowy układ ścieżek rozwijał się historycznie i nie wyglądał identycznie we wszystkich tradycjach.
Drzewo nie mówi więc: „tak dokładnie zbudowany jest wszechświat”.
Mówi raczej:
Pomiędzy nieskończonym źródłem a widzialnym światem istnieją relacje, stopnie, napięcia i przejścia.
Ein Sof — źródło, którego nie można opisać
Ponad sefirotami znajduje się pojęcie Ein Sof — „Bez Końca”, „Nieskończone”.
Ein Sof oznacza boską nieskończoność wymykającą się wszystkim ludzkim kategoriom. Nie da się jej opisać za pomocą zwykłych cech, obrazów ani definicji.
Każde wypowiedziane słowo wprowadza bowiem granicę.
Jeżeli mówimy, że coś jest dobre, odróżniamy je od tego, co dobre nie jest. Jeżeli nadajemy czemuś formę, oddzielamy tę formę od wszystkich pozostałych możliwości.
Ein Sof znajduje się natomiast poza takim rozróżnieniem.
Nie jest „polem informacyjnym”, „energią kosmosu” ani „świadomością zbiorową” w dzisiejszym znaczeniu tych pojęć. Takie porównania mogą być sugestywnymi metaforami, ale nie należy przedstawiać ich jako historycznej nauki kabały.
Można powiedzieć ostrożniej:
Ein Sof oznacza rzeczywistość, której nie może pomieścić żadne imię, wyobrażenie ani pojęcie.
Sefiroty pozwalają natomiast mówić o sposobach, w jakie boska obecność, moc i działanie stają się możliwe do rozróżnienia.
Czym są sefiroty?
Słowo sefirot jest liczbą mnogą od sefira. Tłumaczy się je różnie: jako emanacje, miary, sfery, aspekty lub sposoby przejawiania się boskiego działania.
Żadne pojedyncze tłumaczenie nie oddaje całej złożoności tego pojęcia.
Sefiroty nie są dziesięcioma osobnymi bogami. Nie są również po prostu częściami ludzkiej psychiki. W tradycji kabalistycznej tworzą dynamiczną strukturę relacji pomiędzy boską jednością a różnorodnością stworzenia.
Współcześnie można pracować z nimi jako z symbolami ludzkiego doświadczenia, pod warunkiem że wyraźnie zaznaczymy, iż jest to interpretacja psychologiczna lub literacka, a nie pełna definicja religijna.
Dziesięć sefirotów Drzewa Życia
1. Keter — Korona
Keter znajduje się na szczycie Drzewa Życia. Oznacza najwyższy, niemal nieuchwytny poziom boskiej woli i jedności.
Jest najbliżej tego, czego nie można jeszcze określić ani nazwać. Nie jest jednak tym samym co Ein Sof. Stanowi pierwszy próg pomiędzy bezgraniczną nieskończonością a strukturą możliwą do rozpoznania.
W interpretacji twórczej Keter można porównać do momentu poprzedzającego myśl — przeczucia, że coś chce się pojawić, chociaż nie ma jeszcze obrazu ani słowa.
To możliwość stojąca na granicy zaistnienia.
2. Chochma — Mądrość
Chochma symbolizuje mądrość w jej pierwotnej, dynamicznej postaci. To błysk, zalążek, nierozwinięta jeszcze możliwość.
W późniejszych interpretacjach porównywano ją do nagłego olśnienia: chwili, w której pojawia się idea, lecz nie ma jeszcze struktury.
Dla pisarza byłaby pierwszym obrazem.
Zdaniem usłyszanym w wyobraźni.
Szczegółem, który nagle oświetla całą historię.
3. Bina — Zrozumienie
Bina nadaje rozwinięcie temu, co w Chochmie pojawiło się jako błysk.
Jest rozróżnianiem, rozwijaniem, formowaniem i rozumieniem zależności. To dzięki niej pierwotna intuicja może stać się strukturą.
W języku twórczości:
Chochma przynosi pomysł;
Bina pyta, jak ten pomysł rozwinąć;
Chochma widzi obraz;
Bina buduje dla niego formę.
Samo olśnienie nie wystarcza. Potrzebuje naczynia.
4. Chesed — Łaskawość
Chesed oznacza miłość, łaskawość, hojność i ekspansję.
To siła przekraczająca granice, otwierająca przestrzeń i pozwalająca czemuś wzrastać. Bez niej stworzenie nie mogłoby się rozwijać.
W interpretacji psychologicznej Chesed może kojarzyć się z:
otwartością;
zaufaniem;
empatią;
dawaniem;
zgodą na nadmiar i możliwość.
W procesie pisania jest ruchem pierwszej wersji: pozwoleniem, aby materiał płynął, zanim zostanie osądzony i ograniczony.
5. Gewura — Moc lub Surowość
Gewura wprowadza granicę, dyscyplinę, rozróżnienie i osąd.
Nie jest po prostu „negatywną” sefirą. Bez niej nieskończona ekspansja Chesed utraciłaby formę. Wszystko rozlałoby się bez kierunku, hierarchii i odpowiedzialności.
Gewura mówi:
nie wszystko;
nie wszędzie;
nie w każdej chwili;
nie bez konsekwencji.
Dla autora jest pracą redakcji.
Usuwaniem zbędnych zdań.
Odrzucaniem obrazów, które są piękne, ale nie służą tekstowi.
Chesed pozwala pisać.
Gewura pozwala ukończyć.
6. Tiferet — Piękno
Tiferet kojarzy się z pięknem, harmonią, współczuciem i równowagą pomiędzy przeciwstawnymi siłami.
Łączy ekspansję Chesed z granicą Gewury. Nie usuwa napięcia między nimi, lecz tworzy z niego bardziej złożony porządek.
Tiferet nie oznacza piękna rozumianego wyłącznie jako dekoracyjność. Jest pięknem wynikającym z odpowiedniej relacji między częściami.
W pisaniu oznaczałoby moment, w którym treść i forma przestają ze sobą walczyć.
Zdanie nie jest już tylko efektowne.
Staje się prawdziwe dla tekstu.
7. Necach — Trwanie lub Zwycięstwo
Necach wiąże się z wytrwałością, ciągłością, dążeniem, pragnieniem i siłą podtrzymującą działanie.
To energia, która nie pozwala procesowi zatrzymać się przy pierwszej przeszkodzie.
W twórczości Necach jest wszystkim, co sprawia, że autor wraca do tekstu:
fascynacją;
pragnieniem;
rytmem;
namiętnością;
przekonaniem, że historia nie została jeszcze dopowiedziana.
Pomysł inicjuje pisanie, ale to wytrwałość prowadzi je dalej.
8. Hod — Chwała
Hod wiąże się między innymi z językiem, formą, uporządkowaniem, rozpoznaniem i zdolnością wyrażania.
Tam, gdzie Necach porusza się naprzód dzięki pragnieniu i energii, Hod zatrzymuje się, aby nazwać, wyjaśnić i zbudować znaczenie.
W języku twórczości Hod może oznaczać:
wybór odpowiedniego słowa;
konstrukcję metafory;
logikę opowieści;
składnię;
rytm;
warsztat;
świadome posługiwanie się symbolem.
Necach czuje, że tekst musi powstać.
Hod szuka języka, w którym będzie to możliwe.
9. Jesod — Fundament
Jesod jest pośrednikiem i kanałem przekazu. Łączy wcześniejsze poziomy Drzewa z Malchut, czyli sferą urzeczywistnienia.
Bywa kojarzony z fundamentem, więzią, przekazywaniem i zdolnością łączenia różnych sił w jeden strumień.
W późniejszych interpretacjach psychologicznych wiązano go również z wyobraźnią, snem, pamięcią i nieświadomością. Nie jest to jednak pełne ani jedyne znaczenie tej sefiry.
Dla pisarza Jesod może być miejscem, w którym obrazy, wspomnienia, emocje i struktury zaczynają tworzyć jedną opowieść.
Jeszcze nie książkę.
Ale już coś więcej niż zbiór luźnych fragmentów.
10. Malchut — Królestwo
Malchut jest najniżej położoną sefirą Drzewa Życia, ale „najniżej” nie oznacza tutaj „najmniej ważną”.
To poziom obecności, urzeczywistnienia i świata, który może zostać doświadczony.
Malchut nie ma własnego światła — przyjmuje i ujawnia to, co dociera do niej poprzez pozostałe sefiroty. W tradycji kabalistycznej wiązano ją również z Szechiną, czyli boską obecnością zamieszkującą w świecie.
W metaforze pisarskiej Malchut jest gotowym tekstem.
Kartką.
Książką.
Zdaniem, które zostało zapisane i może trafić do drugiego człowieka.
To, co zaczęło się jako niewyrażalne przeczucie, otrzymało materialną postać.
Trzy filary Drzewa Życia
W jednym z najbardziej rozpowszechnionych układów Drzewo Życia przedstawia się jako strukturę trzech filarów.
Filar prawy
Łączy się z ekspansją, otwartością, dawaniem i ruchem. Umieszcza się na nim między innymi Chochmę, Chesed i Necach.
Filar lewy
Oznacza formę, ograniczenie, rozróżnienie i osąd. Wiąże się z Biną, Gewurą i Hod.
Filar środkowy
Pośredniczy pomiędzy przeciwieństwami. Prowadzi od Keter poprzez Tiferet i Jesod do Malchut.
Nie należy jednak upraszczać tego schematu do prostego podziału na „dobro” i „zło”. Kabała wielokrotnie pokazuje, że także pozytywna siła staje się destrukcyjna, kiedy traci relację z innymi siłami.
Samo dawanie bez granic może prowadzić do chaosu.
Sama dyscyplina bez łaskawości może zmienić się w okrucieństwo.
Sama inspiracja bez formy nie stworzy dzieła.
Sama forma bez żywego impulsu pozostanie pusta.
Drzewo Życia nie jest więc pochwałą jednej strony. Jest obrazem relacji, napięcia i równoważenia.
Drzewo Życia jako mapa powstawania tekstu
Historyczna kabała nie była metodą kreatywnego pisania. Nie należy przypisywać dawnym kabalistom współczesnych teorii literatury.
Drzewo Życia może jednak stać się inspirującą metaforą procesu twórczego.
Tekst również przechodzi drogę od niewyrażalnego do widzialnego:
Keter — przeczucie, że coś domaga się napisania;
Chochma — pierwszy błysk obrazu lub idei;
Bina — rozwinięcie pomysłu i znalezienie struktury;
Chesed — swobodny przepływ pierwszej wersji;
Gewura — granice, selekcja i redakcja;
Tiferet — równowaga między prawdą a formą;
Necach — wytrwałość potrzebna do kontynuowania pracy;
Hod — język, styl i świadome użycie symboli;
Jesod — połączenie fragmentów w spójną całość;
Malchut — tekst zapisany, opublikowany i oddany czytelnikowi.
Nie jest to praktyka kabalistyczna. Jest to współczesne ćwiczenie interpretacyjne, które pozwala przyjrzeć się temu, gdzie zatrzymuje się nasz proces twórczy.
Może mamy mnóstwo Chochmy — pomysłów — ale brakuje nam Biny, czyli struktury.
Może działa w nas Chesed: piszemy bez końca, lecz unikamy Gewury, która każe usunąć połowę tekstu.
Może mamy język Hod, ale nie czujemy pragnienia Necach.
A może historia jest już niemal gotowa, lecz boimy się Malchut — chwili, w której przestanie należeć wyłącznie do nas.
Litery, słowo i stworzenie
Jedną z najbardziej intrygujących intuicji wczesnej mistyki żydowskiej jest szczególna rola języka.
W Sefer Jecira dziesięć sefirot i dwadzieścia dwie litery alfabetu hebrajskiego przedstawione zostały jako trzydzieści dwie tajemnicze ścieżki mądrości. Litery nie służą tam wyłącznie do nazywania gotowego świata. Uczestniczą w porządku stworzenia.
Nie oznacza to, że dowolne słowo działa jak zaklęcie ani że człowiek może przy pomocy afirmacji dowolnie zmieniać rzeczywistość.
Ważniejsza jest inna myśl:
Język nie tylko opisuje nasze doświadczenie. Język wpływa również na to, jakie doświadczenie potrafimy rozpoznać.
Słowo „dom” otwiera inną przestrzeń niż „schronienie”.
„Samotność” znaczy coś innego niż „odosobnienie”.
„Porażka” buduje inną opowieść niż „przerwana próba”.
Pisarz nie jest władcą rzeczywistości. Jest jednak odpowiedzialny za świat, który staje się widzialny dzięki określonym słowom.
Pęknięcie naczyń — dlaczego świat nie jest doskonały?
W XVI-wiecznej kabale Izaaka Lurii pojawiła się niezwykła opowieść określana jako szewirat ha-kelim — rozbicie naczyń.
W wielkim uproszczeniu: boskie światło miało zostać przyjęte przez naczynia, które nie zdołały pomieścić jego intensywności. Naczynia pękły, a iskry światła rozproszyły się i zostały uwięzione w świecie materii oraz „skorupach”, nazywanych kelipot.
Człowiek uczestniczy w procesie tikkun — naprawy, porządkowania i uwalniania rozproszonych iskier.
Jest to złożona kosmologia religijna, a nie dawna teoria traumy czy psychoterapii. Można jednak zobaczyć w niej przejmującą metaforę ludzkiego doświadczenia.
Czasem przeżycie jest większe niż forma, która miała je pomieścić.
Pamięć nie zachowuje wydarzenia jako doskonałego zapisu. Przechowuje fragmenty:
światło w pokoju;
czyjąś dłoń;
zapach korytarza;
słowo wypowiedziane przed odejściem;
przedmiot pozostawiony na stole.
Pisarz zbiera te odłamki.
Nie cofa czasu i nie odtwarza dawnego naczynia. Tworzy nowe — opowieść zdolną pomieścić przynajmniej część tego, co wcześniej pozostawało bez formy.
Kabała, klipot i psychologiczny cień
Kabalistycznych kelipot nie należy utożsamiać z cieniem opisanym przez Carla Gustava Junga.
To pojęcia pochodzące z innych tradycji.
Kelipot należą do kabalistycznej kosmologii ukrycia, rozpadu i zła. Jungowski cień oznacza natomiast te właściwości, uczucia, pragnienia i możliwości, których świadome „ja” nie chce uznać za własne.
Nie są tym samym.
Można jednak umieścić oba obrazy obok siebie i zauważyć łączące je pytanie:
Czy w tym, co odrzuciliśmy, ukryła się część naszej energii?
W gniewie może znajdować się informacja o przekroczonej granicy.
W zazdrości — ślad niezrealizowanego pragnienia.
W gwałtownej ocenie innej osoby — cecha, której nie dopuszczamy we własnym obrazie siebie.
W zdaniu, którego wstydzimy się zapisać — początek najprawdziwszego tekstu.
Nie oznacza to, że każda ciemność jest dobrem przebranym za zło. Oznacza jedynie, że to, co wyparte i odrzucone, wymaga uważnego rozpoznania.
Nie po to, aby je bezkrytycznie przyjąć.
Po to, aby przestało działać całkowicie poza naszą świadomością.
Kabała a technologia i cyberświadomość
Współczesna kultura chętnie porównuje Drzewo Życia do sieci neuronowej, architektury informacji, algorytmu albo wielopoziomowego systemu danych.
Takie zestawienia bywają intelektualnie inspirujące, ale nie są dowodem na to, że dawni kabaliści przewidzieli internet, sztuczną inteligencję lub współczesną fizykę.
Drzewo Życia nie jest prototypem sieci komputerowej.
Ein Sof nie jest chmurą danych.
Sefiroty nie są algorytmami.
Możemy natomiast używać tych porównań jako świadomych metafor.
Zarówno Drzewo Życia, jak i współczesne sieci uczą myślenia o rzeczywistości nie jako o zbiorze odizolowanych przedmiotów, lecz jako o układzie relacji, przepływów i wzajemnych oddziaływań.
Różnica jest zasadnicza: sieć informatyczna jest konstrukcją techniczną. Drzewo Życia powstało w kontekście religijnym, metafizycznym i etycznym.
Kabała nie pyta jedynie, jak przepływa informacja.
Pyta również:
co człowiek robi z otrzymanym światłem;
czy potrafi nadać mu właściwą formę;
jakie konsekwencje mają jego działania;
czy powiększa rozpad, czy uczestniczy w naprawie.
I właśnie to pytanie może okazać się niezwykle współczesne.
Kabała nie jest odrębną religią. Jest mistycznym, interpretacyjnym nurtem rozwiniętym wewnątrz judaizmu.
Nie można więc całkowicie oddzielić jej od:
Tory;
żydowskiej teologii;
praktyk religijnych;
języka hebrajskiego;
historii społeczności żydowskich;
etycznej i duchowej odpowiedzialności człowieka.
W epoce nowoczesnej elementy kabały przeniknęły również do zachodniego ezoteryzmu, filozofii, literatury, sztuki i psychologii. Powstały przy tym nowe systemy, często bardzo odległe od tradycyjnej kabały żydowskiej.
Dlatego za każdym razem warto zapytać:
Czy czytam o historycznej kabale żydowskiej, późniejszej kabale chrześcijańskiej, zachodniej tradycji hermetycznej czy współczesnej interpretacji psychologicznej?
Te nurty mogą posługiwać się podobnymi symbolami, ale nie są ze sobą tożsame.
Dlaczego Drzewo Życia wciąż fascynuje?
Nie dlatego, że daje prostą receptę na życie.
Fascynuje, ponieważ przedstawia rzeczywistość jako układ relacji. Żadna siła nie istnieje w pełni sama. Ekspansja potrzebuje granicy. Intuicja potrzebuje formy. Pragnienie potrzebuje języka. Źródło potrzebuje naczynia, jeżeli ma stać się obecne w świecie.
Drzewo Życia można więc czytać jako opowieść o przechodzeniu:
od możliwości do działania;
od jedności do różnorodności;
od światła do formy;
od idei do odpowiedzialności;
od niewyrażalnego do słowa;
od wewnętrznego doświadczenia do jego obecności w świecie.
Nie oznacza to, że „codziennie przechodzimy przez sefiroty” w dosłownym, kabalistycznym sensie.
Możemy jednak rozpoznać w strukturze Drzewa uniwersalne napięcie:
Każda idea potrzebuje drogi, aby stać się rzeczywistością.
Journaling: od niewyrażalnego do słowa
Poniższe pytania nie są tradycyjną praktyką kabalistyczną. To współczesne ćwiczenie pisarskie inspirowane symboliką światła, naczynia, języka i urzeczywistnienia.
Wybierz jedno pytanie. Pisz przez dziesięć minut bez poprawiania pierwszej wersji.
Co próbuje się we mnie pojawić, chociaż nie ma jeszcze nazwy?
Jaki obraz wraca do mnie bez wyraźnego powodu?
Które doświadczenie nadal jest większe niż słowa, którymi próbuję je opisać?
Czego jest w moim życiu zbyt dużo, a gdzie potrzebuję większej przestrzeni?
Jaka granica mogłaby ochronić coś dla mnie ważnego?
Który fragment mojej historii pozostał bez odpowiedniej formy?
Jakie zdanie boję się zapisać?
Co odrzucam w innych, ponieważ nie chcę zobaczyć tego w sobie?
Jaka „iskra” znajduje się w pozornie nieistotnym wspomnieniu?
Co musiałoby się wydarzyć, aby moja idea stała się obecna w świecie?
Na zakończenie zapisz jedno zdanie:
Nie wiem jeszcze, czym jest ta historia, ale widzę w niej…
Nie próbuj od razu wszystkiego wyjaśnić.
Czasem najważniejsza część tekstu pojawia się najpierw jako odłamek.
Na zakończenie
Kabała nie jest łatwym katalogiem symboli ani instrukcją zdobywania nadprzyrodzonej mocy.
Jest tradycją wymagającą uważności wobec tekstu, języka, działania i tajemnicy.
Drzewo Życia nie mówi po prostu: „taka jest budowa świata”.
Pokazuje raczej, że pomiędzy nieskończonym a skończonym, światłem a naczyniem, ideą a rzeczywistością rozciąga się cała sieć zależności.
Dla osoby piszącej kryje się w tym szczególna lekcja.
Nie wszystko, co przeżywamy, od razu mieści się w języku.
Nie każde światło znajduje właściwe naczynie.
Nie każdy odłamek trzeba natychmiast naprawiać.
Można jednak pochylić się nad nim i zapytać:
Jakiego słowa potrzebuje to, co dotąd pozostawało niewidzialne?
Być może właśnie w tym miejscu zaczyna się zarówno interpretacja, jak i pisanie.
Nie od gotowej odpowiedzi.
Od uważnego przyjęcia tego, co przychodzi.
Źródła i dalsza lektura
Gershom Scholem, Mistycyzm żydowski i jego główne kierunki.
Gershom Scholem, Kabała i jej symbolika.
Moshe Idel, Kabbalah: New Perspectives.
Daniel C. Matt, The Essential Kabbalah.
Lawrence Fine, Physician of the Soul, Healer of the Cosmos.
Elliot R. Wolfson, Language, Eros, Being: Kabbalistic Hermeneutics and Poetic Imagination.
Jonathan Garb, A History of Kabbalah: From the Early Modern Period to the Present Day.
Jeśli zainteresowało Cię Drzewo Życia, możesz pójść dalej jedną z trzech ścieżek: w stronę współczesnej technologii, psychologii cienia albo tajemnicy pisania.
Kabalistyczne kelipot nie są tym samym co cień w psychologii Junga. Oba symbole prowadzą jednak do pytań o to, co zostało ukryte, odrzucone albo pozbawione dostępu do świadomości.
Persona i życie napisane cudzym scenariuszem Co dzieje się, gdy społeczna maska przestaje nam służyć i zaczyna pisać nasze życie? Esej o personie, cieniu i odzyskiwaniu własnego głosu.
Co to znaczy poszerzać świadomość? Uważność, journaling, praca ze snami i symbolami — bez obietnic zdobycia nadprzyrodzonej wiedzy, za to z przestrzenią na głębszą obserwację siebie.
Sztuka widzenia i pisania. Psychologia, fotografia i magia codzienności — dla tych, którzy lubią zaglądać głębiej.
