Grzyb podstawczak, o białym, maczugowatym owocniku. Górna część brodawkowana, wypełniona biała, później oliwkowobrązową „glebą” (grzybnia z zarodnikami), dolna część płonna. Owocuje od czerwca do października. Grzyb leczniczo jadalny (młode owocniki).
Występowanie:
Lasy, łąki, pastwiska, miedze
Zastosowanie:
Pasta ze zmiksowanych i przyprawionych do smaku młodych owocników podawana jest jako środek krwiotwórczy w anemii
Okłady ze zmiksowanych młodych owocników – w owrzodzeniach, trądziku, trudno gojących się ranach, róży, owrzodzeniach żylakowatych
Zasypki dojrzałymi zarodnikami są pomocne w leczeniu otwartych ropiejących ran i owrzodzeń (zdrowa-kuchnia.com).
Puffball
Lycoperdon perlatum, popularly known as the common puffball, warted puffball, gem-studded puffball, wolf farts or the devil’s snuff-box, is a species of puffball fungus in the family Agaricaceae. A widespread species with a cosmopolitan distribution, it is a medium-sized puffball with a round fruit body tapering to a wide stalk, and dimensions of 1.5 to 6 cm (5⁄8 to 2+3⁄8 in) wide by 3 to 10 cm (1+1⁄8 to 3+7⁄8 in) tall. It is off-white with a top covered in short spiny bumps or „jewels”, which are easily rubbed off to leave a netlike pattern on the surface. When mature it becomes brown, and a hole in the top opens to release spores in a burst when the body is compressed by touch or falling raindrops…en.wikipedia.org
Rodzaj tych niewielkich grzybków nie posiada (jeszcze) polskiej nazwy, podobnie jak rodzina do której należą – Pyronemataceae. W kraju stwierdzono występowanie dwóch gatunków, które charakteryzują się posiadaniem małych owocników o czarkowatym kształcie i jasnej, kremowej barwie. Wyrastają na gołej ziemi, głównie w lasach liściastych (przeważnie buczyny i grądy), na glebach zasobnych w węglan wapnia i warstwę próchnicy. Ze względu na niewielkie rozmiary oraz niejadalność są często przeoczanymi, mało znanymi grzybami. Ich nazwa rodzajowa pochodzi od włoskiego słowa tazetta oznaczającego drobny kubek, co dobrze odzwierciedla ich wygląd. Na Dolnym Śląsku gatunek ten można spotkać często w miejscach występowania innego rzadkiego workowca, tj. koronicy ozdobnej.
Koronica ozdobna (Sarcosphaera coronaria)
Jest to jeden z najrzadszych dolnośląskich wiosennych workowców, który został do tej pory stwierdzony w województwie tylko z regionu Gór Kaczawskich. Jest to także jeden z najpóźniej wyrastających albowiem owocniki pojawiają się przeważnie dopiero w cieplejszym okresie wiosny, tj. w maju a czasem dopiero w czerwcu. W Sudetach występują w Górach Kaczawskich, na tamtejszych wapiennych, stromych stokach porośniętych ciepłolubną buczyną storczykową, gdzie część stanowisk chroniona jest w ramach rezerwatu Góra Miłek. Owocniki często rosną na nagim, skalistym podłożu, lub ukryte są pośród gęstej warstwy bukowych liści. Gatunek charakteryzuje się dużym, pucharkowatym w kształcie owocnikiem o fioletowej i cielistej barwie. Sama nazwa nawiązuje do kształtu. Dojrzały owocnik pęka w w górnym fragmencie na 4-8 części i wywija płatki na zewnątrz nadając całości gwiaździsty kształt. Gatunek ze względu na rzadkość objęty jest ochroną, nie wolno go zrywać. Jednak zrywania nie polecamy także ze względu na trujące właściwości.
Trudno o bardziej rozpoznawalny gatunek grzyba niejadalnego niż Amanita muscaria, czyli muchomor czerwony. Za sprawą charakterystycznego wyglądu zna go każde dziecko w tej części świata. Niewiele osób jednak wie, dlaczego ten grzyb jest uznawany za niejadalny, oraz jakie może mieć on zastosowania.
Dorosły muchomor czerwony ma około 20 cm wysokości trzonka i tyle samo średnicy kapelusza. Kapelusz u młodych okazów ma kształt kuli, potem stopniowo się spłaszcza, aż do wgłębionej formy przypominającej nieco półmisek. Blaszki są bladożółte, wpadające w biel. Cechują się gęstym rozmieszczeniem i są wolne, tzn. nie są przymocowane do trzonka.
Młode osobniki mają kapelusze pokryte białą osłoną. W miarę rozwoju grzyba zanika ona, pozostawiając charakterystyczne białe kropki na czerwonym kapeluszu. Grzyb ma biały trzon i również biały miąższ, który wydaje słaby zapach.
Muchomor czerwony jest bardzo powszechny na całym świecie, praktycznie w całej strefie klimatu umiarkowanego, chociaż występuje także w cieplejszych rejonach świata takich jak basen Morza Śródziemnego czy Ameryka Środkowa. Jest to typowy gatunek dla lasów Europy Środkowej, również bardzo często występujący w Polsce. Rośnie w okresie między sierpniem a listopadem, najczęściej w lasach iglastych, ale występuje także w lasach liściastych.
Muchomor czerwony – zatrucia
Muchomor czerwony figuruje we wszystkich atlasach grzybów jako gatunek trujący. Zawiera on bowiem toksyczne substancje takie jak muskaryna, kwas ibotenowy i muscymol. Główne objawy zatrucia to duszności, wymioty oraz biegunka, a także halucynacje. Podejrzewa się, że odpowiada za nie w największym stopniu kwas ibotenowy. Halucynacje obejmują poważne zaburzenia poczucia czasu i przestrzeni, które powodują poczucie ogólnej dezorientacji. Efekty te mogą ustąpić już po dwóch godzinach, po których przychodzi niemożliwa do powstrzymania senność. Nie zdarza się, by jakiekolwiek zmiany stanu świadomości utrzymywały się przez dłużej niż 24 godziny. Młode osobniki zawierają zazwyczaj więcej substancji od starszych, ale stężenia wahają się na tyle, że niezwykle trudno jest oszacować, jakie dawki trucizn mogą znajdować się w poszczególnych grzybach.
Zatrucia muchomorem czerwonym zdarzają się niezwykle rzadko ze względu na charakterystyczny i powszechnie znany wygląd grzyba. Najczęściej zdarzają się wśród małych dzieci oraz młodych dorosłych eksperymentujących z substancjami psychoaktywnymi, którzy świadomie spożywają te grzyby. Śmiertelne zatrucia są bardzo rzadkie, muchomor czerwony nie powoduje także długotrwałych uszkodzeń narządów wewnętrznych. Niebezpieczeństwo wiąże się w większym stopniu z wypadkami, do jakich dojść może, gdy zatruty jest w stanie odurzenia. Większość relacji o śmierci w wyniku spożycia muchomora czerwonego dotyczy w rzeczywistości muchomora plamistego, który różni się nieznacznie wyglądem (brązowy kapelusz zamiast czerwonego), lecz ma o wiele wyższe stężenie toksycznych substancji.
Ciekawostki o muchomorze czerwonym
Nazwa „muchomor” wzięła się z tego, że niegdyś używano tego grzyba jako środka na muchy. Muchy padały bowiem po kontakcie z muchomorem. Co ciekawe, grzyb ich nie zabija, lecz paraliżuje na nawet kilka dni.
Psychoaktywne efekty działania muchomora czerwonego znane są od starożytności. Wiadomo, że szamani na Syberii używali tego grzyba, by wprowadzać się w mistyczny trans, podczas którego kontaktowali się z duszami zmarłych i przepowiadali przyszłość. Ponieważ muchomor czerwony powoduje silne dolegliwości pokarmowe, szamani, zamiast jeść świeże grzyby, wypijali mocz tych, którzy zażywali je wcześniej. Większa część toksyn zawartych w muchomorze nie jest bowiem metabolizowana, lecz organizm wydala je tą właśnie drogą.
Chociaż w internecie znajdziemy wiele przepisów na temat przygotowania muchomora, by można było się nim odurzyć, należy stanowczo odradzić tego rodzaju eksperymenty. Dawka substancji psychoaktywnych jest praktycznie niemożliwa do przewidzenia, w skrajnym przypadku może zatem dojść do ciężkiego zatrucia lub tak silnego odurzenia, że osoba pod wpływem muchomora całkowicie straci kontakt z rzeczywistością.
Jeżeli jesteśmy jednak ciekawi efektów działania tego grzyba, możemy zawsze sięgnąć po literaturę. Amerykański pisarz Thomas Pynchon w swojej głośnej powieści „Tęcza grawitacji” zawarł bowiem sugestywny opis „haju” po paleniu wysuszonego muchomora czerwonego dodanego do papierosa (źródło:medonet.pl).
Fly agaric or fly amanita
Amanita muscaria, commonly known as the fly agaric or fly amanita, is a basidiomycete of the genus Amanita. It is also a muscimol mushroom. Native throughout the temperate and boreal regions of the Northern Hemisphere, Amanita muscaria has been unintentionally introduced to many countries in the Southern Hemisphere, generally as a symbiont with pine and birch plantations, and is now a true cosmopolitan species. It associates with various deciduous and coniferous trees.
Arguably the most iconic toadstool species, the fly agaric is a large white-gilled, white-spotted, usually red mushroom, and is one of the most recognizable and widely encountered in popular culture, including in video games—e.g., the extensive use of a recognizable Amanita muscaria in the Mario franchise and its Super Mushroom power up—and television—e.g., the houses in The Smurfs franchise.
Despite its easily distinguishable features, Amanita muscaria is a fungus with several known variations, or subspecies. These subspecies are slightly different, some having yellow or white caps, but they are all usually called fly agarics, and they are most of the time recognizable by their notable white spots. Recent DNA fungi research, however, has shown that some of these variations are not the same species at all, such as the peach-colored fly agaric (Amanita persicina) for example, but the common name ‚fly agaric’ clings on…en.wikipedia.org
Pieprznik jadalny występuje od czerwca do października. Czy wiesz, że…Pieprznik jadalny znajduje się na liście grzybów dopuszczonych do obrotu handlowego i eksportu.
Występowanie
Pieprznik jadalny rośnie w lasach iglastych i liściastych. Grzyb ten lubi wyrastać na piaszczystych i kwaśnych glebach. Bardzo często znaleźć go można pośród mchów pod świerkami. Rośnie pojedynczo, w gromadach oraz tworzy szeregi. Jest bardzo rozpowszechniony, występuje na wszystkich kontynentach poza Antarktydą oraz na wielu wyspach.
Wygląd
Kapelusz pieprznika jadalnego osiąga średnicę od 2 do 12 cm. U młodych okazów jest okrągły, później staje się wypukły z podwiniętym brzegiem, w końcu staje się rozpostarty i wklęsły z podwiniętym brzegiem. Powierzchnia jest matowa i gładka. Barwy od jasnożółtej do pomarańczowożółtej.
Hymenofor barwy kapelusza. W postaci nieregularnych, rozgałęzionych listewek, które zbiegają na trzon. Często rozwidlone lub łączące się.
Trzon osiąga wysokość od 3 do 8 cm i grubość od 0,8 do 2,5 cm. Ma taką samą barwę jak kapelusz lub jest nieznacznie jaśniejszy. Ma cylindryczny kształt, który zwęża się ku dołowi. Powierzchnia gładka. W środku pełny i twardy.
Miąższ ma zwartą konsystencję, jest mięsisty, kruchy. Barwy białej lub bladożółtej. W trzonie jest włóknisty. Ma owocowy, pieprzowy zapach, który jest przyjemny oraz łagodny, osty lub kwaskowaty smak.
Zarodniki elipsoidalne, gładkie, bezbarwne. Wysyp zarodników biały, żółty lub jasnoochrowożółty.
Właściwości
9,9 proc. suchej masy pieprznika jadalnego stanowi białko, które charakteryzuje się wysoką przyswajalnością. Poza tym owocniki pieprznika są bogate w węglowodany, tłuszcze, w tym NNKT (Niezbędne Nienasycone Kwasy Tłuszczowe), błonnik oraz witaminy (witamina D, E, C, witaminy z grupy B oraz beta-karotenu) i minerały. Grzyby te są lepszym źródłem β-karotenu niż marchewka czy pomidor. Pieprznik jadalny jest także rekordzistkami pod względem zawartości witaminy B1, której jest tyle co w piekarskich drożdżach. Fenole, flawonoidy, kwas askorbinowy oraz likopen – to także znajdziemy także w owocniku pieprznika jadalnego.
Zastosowanie
Pieprznik jadalny posiada duże wartości kulinarne, głównie ze względu na wspaniały aromat i charakterystyczny smak. Do spożycia warto wybierać młode owocniki, które smakują najlepiej. Grzyb ten można smażyć, marynować, dusić oraz mielić na mączkę grzybową.
Chanterelle is the common name of several species of fungi in the genera Cantharellus, Craterellus, Gomphus, and Polyozellus. They are among the most popular of wild edible mushrooms. They are orange, yellow or white, meaty and funnel-shaped. Wikipedia