Być może najbardziej niezrozumianym uczuciem nie jest gniew ani smutek, ani nawet niepokój. W głębi naszego jestestwa, pierwsze miejsca rankingów „nieprzyzwoitości” zajmuje wypierana od wieków – zazdrość.
Nie lubimy się do niej przyznawać.
Ukrywamy ją pod warstwą racjonalizacji, ironii, krytyki lub obojętności. Mówimy:
„To nie zazdrość.”
„Po prostu jej nie lubię.”
„To niesprawiedliwe.”
„Miała szczęście.”
„On miał łatwiej.”
A jednak coś w nas drży.
Coś nie daje spokoju.
Coś przyciąga nasz wzrok dokładnie tam, gdzie nie chcemy patrzeć.
Według psychologii głębi zazdrość często wskazuje nie na to, czego pragniemy komuś odebrać, lecz na coś, czego sami sobie nie pozwalamy posiadać.
I właśnie dlatego może być jednym z najbardziej niedocenianych nauczycieli.
Cień, którego nie chcemy widzieć
Carl Gustav Jung uważał, że każdy człowiek nosi w sobie cień – część psychiki składającą się z cech, emocji i pragnień, których nie akceptujemy.
To nie tylko nasze słabości.
W cieniu ukrywają się również:
- niespełnione marzenia,
- tłumiona kreatywność,
- ambicje,
- odwaga,
- spontaniczność,
- potrzeba wolności.
Paradoksalnie często zazdrościmy innym właśnie tych części siebie, które sami zamknęliśmy w cieniu.
Dlatego zazdrość bywa tak bolesna.
Pokazuje nam nie tylko drugiego człowieka.
Pokazuje nam nas samych.
Dlaczego akurat ta osoba?
To ciekawe pytanie.
Nie zazdrościmy wszystkim.
Nie każdy sukces nas porusza.
Nie każda historia wywołuje ukłucie w sercu.
Dlaczego więc akurat ta osoba?
Być może dlatego, że reprezentuje coś, za czym tęskni część ciebie.
Może zazdrościsz komuś:
- odwagi do zmiany życia,
- twórczości,
- niezależności,
- relacji,
- spokoju,
- wolności finansowej,
- umiejętności mówienia „nie”.
Nie chodzi o tę osobę.
Chodzi o to, co symbolizuje.
Zazdrość jako kompas
W kulturze zachodniej zazdrość często przedstawiana jest jako emocja negatywna.
Tymczasem psychologowie zauważają, że istnieje różnica między destrukcyjną zawiścią a konstruktywną zazdrością.
Zawiść mówi:
„Chcę, żebyś tego nie miał.”
Zdrowa zazdrość szepcze:
„Ja też tego pragnę.”
To ogromna różnica.
Jedna niszczy.
Druga wskazuje kierunek.
Jeżeli potraktujesz zazdrość jak kompas, może okazać się niezwykle użyteczna.
Historia, która zdarza się częściej, niż myślisz
Wyobraź sobie kobietę, która od lat śledzi twórczość pewnej autorki.
Za każdym razem, gdy widzi jej nową książkę, czuje ukłucie.
Mówi sobie:
„Pewnie miała znajomości.”
„Miała więcej czasu.”
„Miała szczęście.”
Po latach odkrywa coś zaskakującego.
Od dzieciństwa marzyła o pisaniu.
Nigdy jednak nie pozwoliła sobie potraktować tego marzenia poważnie.
Zazdrość nie mówiła więc nic o tamtej autorce.
Mówiła o niej samej.
O części życia, której nie odważyła się przeżyć.
Czego zazdrość próbuje nauczyć ciebie?
Spróbuj odpowiedzieć szczerze.
Komu ostatnio zazdrościłaś?
Co dokładnie posiada ta osoba?
Nie powierzchownie.
Głębiej.
Być może nie chodzi o samochód.
Ale o wolność.
Nie o partnera.
Ale o poczucie bezpieczeństwa.
Nie o sukces.
Ale o odwagę bycia sobą.
Kiedy odkryjesz, czego naprawdę dotyczy zazdrość, przestaje być wrogiem.
Staje się wiadomością.
Ćwiczenie journalingowe: Rozmowa z zazdrością
Otwórz dziennik.
Napisz:
„Zazdroszczę…”
I pozwól sobie pisać.
Bez oceniania.
Bez poprawiania.
Następnie odpowiedz na trzy pytania:
1. Co dokładnie przyciąga moją uwagę?
2. Jakie niezaspokojone pragnienie stoi za tym uczuciem?
3. Co mogę zrobić w ciągu najbliższych 30 dni, aby zrobić choć jeden krok w tym kierunku?
Nie chodzi o wielką zmianę.
Chodzi o ruch.
Dawna mądrość cienia
W wielu tradycjach duchowych mówiono, że to, co nas najbardziej drażni lub fascynuje w innych ludziach, jest lustrem.
Nie oznacza to, że wszystko jest projekcją.
Ale często oznacza, że świat pokazuje nam fragmenty nas samych.
Zazdrość jest jednym z takich luster.
Nieprzyjemnym.
Niewygodnym.
Ale niezwykle szczerym.
Jedno pytanie na dziś
Jeśli zazdrość nie byłaby twoim wrogiem, lecz przewodnikiem…
Dokąd próbowałaby cię zaprowadzić?
Być może właśnie tam znajduje się część ciebie, która od dawna czeka, aż ją zauważysz.
A może największym sekretem cienia jest to, że nie chce nas skrzywdzić.
Chce zostać wysłuchany.
Kingfisher.page 