Archiwa tagu: #wszechświat

Rzeczywistość

Holograficzny wszechświat – dowody naukowe na to, że rzeczywistość jest projekcją

Dodaj komentarz

„Wszechświat to nie coś, co po prostu istnieje — to coś, co wygląda, jakby istniało.”
– David Bohm, fizyk kwantowy

Czy to, co widzimy, dotykamy i odczuwamy, jest rzeczywiste? A może rzeczywistość to tylko cień rzucony na ścianę naszego umysłu – tak jak w platońskiej jaskini?
Od tysięcy lat filozofowie i mistycy podejrzewali, że świat nie jest tym, czym się wydaje. Dziś – z pomocą fizyki kwantowej, teorii strun i czarnych dziur – nauka coraz śmielej zbliża się do tego samego wniosku: rzeczywistość może być hologramem.

Ale co to właściwie znaczy?

Rzeczywistość jako hologram – czym jest ten koncept?

W fizyce holograficzny wszechświat to hipoteza mówiąca, że cała trójwymiarowa rzeczywistość, w której żyjemy, może być projekcją informacji zakodowanej na dwuwymiarowej powierzchni – niczym obraz 3D wygenerowany z cienkiej, płaskiej kliszy.

„To tak, jakby cała nasza rzeczywistość – przestrzeń, czas, cząstki – była jedynie cieniem informacji zaprogramowanej na kosmicznej powierzchni.”
– Leonard Susskind, fizyk teoretyczny

Pojęcie to nie jest metaforą duchową – to konkretna hipoteza fizyczna, która pojawiła się z potrzeby rozwiązania jednego z największych paradoksów nauki: co dzieje się z informacją, która wpada do czarnej dziury?

Alan Watts i jego wizja rzeczywistości: Jesteś falą, nie pojedynczą kroplą

Czarne dziury, informacja i narodziny hipotezy holograficznej

W latach 70. Stephen Hawking ogłosił, że czarne dziury emitują promieniowanie i mogą z czasem wyparować. Ale jeśli tak, to… co dzieje się z informacją, którą pochłonęły? Czy znika na zawsze? To przeczyłoby jednej z podstaw fizyki – zasadzie zachowania informacji.

Tu na scenę wchodzi fizyka holograficzna. Główna idea: informacja o wszystkim, co wpadło do czarnej dziury, nie znika — zostaje „zapisana” na jej powierzchni, niczym na dysku twardym. A więc nie wnętrze dziury zawiera dane, ale jej granica.

„Wszystko, co widzisz, co czujesz i czego doświadczasz, może być zakodowane na odległej powierzchni Wszechświata — jak film na ekranie, który odbierasz jako rzeczywisty, choć jego źródło znajduje się gdzie indziej.”
– Gerard ’t Hooft, laureat Nagrody Nobla

Z tego wynika rewolucyjny wniosek: cały nasz wszechświat może być jak czarna dziura – a więc projekcją danych z jego granicy.

Dowody eksperymentalne – czy nauka potwierdza holograficzność?

W 2017 roku zespół fizyków z Uniwersytetu w Southampton opublikował wyniki badań wskazujące, że zachowanie mikrofalowego promieniowania reliktowego (pozostałości po Wielkim Wybuchu) może być zgodne z modelem holograficznym wszechświata. Oznacza to, że dane o całym kosmosie mogłyby być zakodowane na jego odległym, dwuwymiarowym „horyzoncie zdarzeń”.

Inne badania, m.in. obserwacje fluktuacji kwantowych oraz modele przestrzeni czasu w teorii strun, również dostarczają matematycznych podstaw dla koncepcji holograficznej.

To jednak dopiero początek. Nikt jeszcze „nie udowodnił” holograficznej natury rzeczywistości – ale naukowcy mówią wprost: to hipoteza, której nie da się już ignorować.

Mistycy i fizycy mówią podobnym językiem?

Zaskakujące jest to, jak wschodnie filozofie od tysięcy lat intuicyjnie mówiły o rzeczywistości jako iluzji, projekcji, grze cieni.

  • W hinduizmie istnieje pojęcie Maja – złudzenia świata materialnego, który tylko wydaje się rzeczywisty.
  • W buddyzmie mówi się, że świat jest snem, a przebudzenie to oświecenie.
  • W sufizmie: świat jest odbiciem tajemnicy Boga, nie jej pełnią.

„To, co postrzegasz, to nie jest świat. To twoje odbicie świata. Patrz głębiej.”
– Rumi

Czy nauka i mistyka spotykają się dziś na wspólnym gruncie? Czy odkrywamy fizycznie to, co duchowo przeczuwały kultury od tysięcy lat?

Jeśli rzeczywistość jest projekcją – to czym jesteśmy my?

Najbardziej prowokujące pytanie nie dotyczy już wszechświata, ale nas samych.

  • Jeśli to, co odbieramy jako materia, to tylko informacja…
  • Jeśli czas i przestrzeń są wynikiem przetwarzania danych…
  • Jeśli świadomość jest elementem tej samej iluzji…

…to czy jesteśmy tylko awatarami w kosmicznej symulacji? A może – odwrotnie – świadomość jest pierwotna, a świat jest jej hologramem?

David Bohm, współczesny fizyk i przyjaciel Krishnamurtiego, twierdził:

„To nie tak, że świadomość powstaje w materii. To materia istnieje w świadomości.”

Gdy fizyka staje się filozofią

Hipoteza holograficznego wszechświata nie jest tylko zawiłą spekulacją fizyków. To inspirująca opowieść o tym, że rzeczywistość jest bardziej tajemnicza, subtelna i niezwykła, niż jesteśmy w stanie pojąć.

Być może jesteśmy częścią projektu – ale niekoniecznie symulacji komputerowej. Może jesteśmy projekcją sensu, świadomości, Boskiej Matrycy. A świat to lustro, w którym patrzy na nas coś więcej niż materia.

„To, co jest prawdziwe, nie zawsze jest rzeczywiste. A to, co jest rzeczywiste, nie zawsze jest tym, czym się wydaje.”
– Nassim Haramein

#art #astrologia #birds #celtowie #creative-writing #duchowość #dusza #emocje #energia #ezoteryka #filozofia #fizyka #forest #grzyby #inspiracje #intencja #intuicja #Kingfisherprzykawie #kreatywność #książka #księżyc #kwantowa #las #magia #medytacja #mushrooms #natura #nature #okultyzm #pisanie #podświadomość #ptaki #rytuały #rzeczywistość #sny #spacer #spokój #symbole #twórczość #umysł #warsztat #wild #zima #śnienie #świadomość

#świadomość

Świadomość jako tajemnica wszechświata: Filozoficzne zagadki naszego istnienia

Dodaj komentarz

Czy wszechświat ma świadomość? Czy świadomość jest cechą tylko ludzkiego umysłu, czy może istnieje jako subtelna warstwa rzeczywistości – obecna w materii, energii, przestrzeni i czasie? Czy jesteśmy obserwatorami wszechświata, czy jego uświadomioną częścią?

Pytania te prowadzą nas poza granice neuronauk, poza definicje psychologii i ku strefie, gdzie filozofia, fizyka i mistycyzm splatają się w jedną opowieść: o świadomości jako najbardziej nieuchwytnej, a jednocześnie najbardziej fundamentalnej tajemnicy istnienia.

Myślenie, które wie, że myśli

To, co nazywamy świadomością, jest jak zwierciadło: odbija świat, ale nie daje się uchwycić. Świadomość to nie tylko wiedza – to wiedza o tym, że wiemy. Jest w niej meta-wymiar, głębszy poziom obecności, którego nie da się zredukować do cząsteczek, synaps i impulsów.

Filozofowie od wieków próbowali zgłębić ten paradoks. René Descartes twierdził: „Cogito, ergo sum” – myślę, więc jestem. Ale przecież myślą też komputery. Czy to znaczy, że są? Czy samo myślenie to już świadomość?

Thomas Nagel, filozof świadomości, zapytał: „Jak to jest być nietoperzem?” – i nie chodziło mu o dźwięki, lecz o samo doświadczanie istnienia z innego punktu widzenia. To pytanie dotyczy nie tylko zwierząt – dotyczy również naszej zdolności do empatii, introspekcji i zadziwienia nad tym, że jesteśmy.

Wszechświat i umysł – zwierciadła?

Najnowsze teorie fizyki, jak mechanika kwantowa, otwierają przed nami zadziwiające możliwości interpretacji natury rzeczywistości. Cząstki elementarne zachowują się jak fale – dopóki ktoś na nie nie spojrzy. Obserwator wpływa na to, co zostaje zaobserwowane. A zatem: czy świadomość kształtuje świat? Czy może świat – w swojej najgłębszej istocie – jest świadomością?

Filozofia panpsychizmu, którą wspierają niektórzy współcześni fizycy i filozofowie (jak Philip Goff), głosi, że świadomość to podstawowa właściwość materii – równie pierwotna jak masa czy ładunek. Jeśli tak, to nawet elektron posiada jakiś, choćby mikroskopijny, aspekt przeżywania.

Z kolei teorie świadomości jako pola kwantowego (Penrose i Hameroff) zakładają, że umysł nie jest tylko funkcją mózgu, ale rezonuje z głęboką strukturą wszechświata – jakby świadomość była falą, a mózg odbiornikiem.

Jak działa świadomość? Odkrycia neuronauk i ich duchowe znaczenie

Ciało, które śni o duszy

Na poziomie egzystencjalnym, świadomość dotyka tego, co najbardziej intymne i najtrudniejsze do opisania: naszej tożsamości, wolności, poczucia sensu.

Kim jestem, gdy zamykam oczy i nie wiem, co myślę? Skąd przychodzi myśl, zanim ją wypowiem? Dlaczego czuję, że „ja” to coś więcej niż tylko biologia?

Mistyczne tradycje świata – od sufizmu przez zen po mistykę chrześcijańską – mówią o świadomości jako iskrze Boga, czystej obecności, czuwającym oku, które nie śpi. Co ciekawe, wiele z tych opisów pokrywa się z relacjami ludzi, którzy doświadczyli głębokiej medytacji, kontemplacji lub bliskości śmierci.

Czy to możliwe, że świadomość nie jest „nasza”, lecz że my jesteśmy chwilowym odbiciem jednej, większej świadomości?

Ciekawostki, które zadziwiają

  • Według teorii „świadomości kosmicznej” (cosmic consciousness) autorstwa Richarda Bucke’a, niektóre osoby doświadczają nagłego „przebudzenia” – poczucia jedności z całym wszechświatem i głębokiej wiedzy, której nie da się wypowiedzieć słowami.
  • Carl Jung pisał o „nieświadomości zbiorowej”, której archetypy są wspólne dla całej ludzkości. A zatem – nasze sny i myśli mogą być częścią większej, wspólnej matrycy istnienia.
  • Część fizyków, jak Erwin Schrödinger, uważała, że „świadomość jest jedna” – a indywidualność to tylko iluzja związana z ciałem. Gdy umysł cichnie, pozostaje tylko czyste „jestem”.

Czy świadomość jest ostatnią tajemnicą?

Może nigdy nie uda nam się jej „zmierzyć” w laboratorium. Może nie da się jej zamknąć w formule matematycznej ani wyizolować w neuronowej sieci. Ale być może – i na tym polega piękno tej podróży – to właśnie świadomość pozwala nam zadawać pytania, które czynią nas ludźmi.

Nie tylko analizujemy świat. Potrafimy się nim zachwycać. I właśnie to zdumienie jest najczystszym wyrazem świadomości.

„Nie jesteśmy ludźmi szukającymi doświadczeń duchowych. Jesteśmy duchami, które przeżywają ludzką przygodę.”
— Pierre Teilhard de Chardin

Na koniec

Świadomość nie daje się złapać jak kamień, nie można jej zważyć ani rozciąć. A mimo to – to ona pozwala nam kochać, marzyć, myśleć o śmierci i pytać, co było przed początkiem.

W świecie pełnym hałasu, danych i algorytmów, świadomość pozostaje czymś… bezcennym. Jak szept w ciszy, który mówi: „Jestem. Patrzę. I chcę zrozumieć.”

#art #astrologia #birds #celtowie #creative-writing #duchowość #dusza #emocje #energia #ezoteryka #filozofia #fizyka #forest #grzyby #inspiracje #intencja #intuicja #Kingfisherprzykawie #kreatywność #książka #księżyc #kwantowa #las #magia #medytacja #mushrooms #natura #nature #okultyzm #pisanie #podświadomość #ptaki #rytuały #rzeczywistość #sny #spacer #spokój #symbole #twórczość #umysł #warsztat #wild #zima #śnienie #świadomość

Kingfisher przy kawie

Wszechświat

Dodaj komentarz

Za oknem wieje. Wiatr sczesuje z uporem maniaka ostatnie żółte liście z brzozowych koron. Fala szumu przetacza się przez ulice i skrzyżowania. Pewnie zatrzymuje się przed Kościołem. Jeśli tak, to tylko po to żeby zawrócić, rozpędzić się na prostej i uderzać w moje szyby z niezrozumiałym gniewem. Później znowu milknie udając, że odszedł na dobre. Żeby wyskoczyć niespodziewanie koło Żabki.

Dzisiaj tylko desperaci i zawodowcy decydują się na wyjście. Na walkę z zimnym naporem złośliwych podmuchów, ciągów, tchnień miejskiego wietrzyska. Muszą dotrzeć na stanowiska biurek, kartek, ekranów, taśm, tasiemek i wyrobić na nich w pocie czoła normy, efekty, produkty końcowe i stworzyć początkowe plany następnych. Kołowrotek wielkiego chomika czasu musi się kręcić. Pod presją ciągłego niedoczasu należy wytwarzać dobra, które są częścią innych dóbr. Zasilać PKB. Dodawać mu mikro czynności, żeby rósł w siłę za sprawą naszych rąk i nóg, aż do upragnionego piątku albo do soboty. Kiedy jeden lub dla szczęściarzy nawet dwa wieczory będą wolne od wszelkich robót a mięśnie będą mogły bezkarnie wiotczeć przed kolorowymi platformami z trójkątami niedojedzonych ostatnich części usychających w płaskich pudełkach.

W Aldim czekoladowe Mikołaje uśmiechają się już zadziornie przez foliowe woalki leżąc rzucone przez rękę olbrzyma na druciane stoły. Czekoladowe prostokąty i kwadraty przylegają bokami w nieskończonej słodkiej mozaice. Jeszcze brzuchate okręgi z brązowym spodem kokosowych ciastek, w pudełeczkach z trzema przegródkami nie pozwalają myśleć logicznie w tej przeplatanej kiczem bajce. A my znowu nie damy się tak łatwo naciągnąć. Omamić soczystymi barwami i zapachami spod uchylonych papierków. Nie z nami takie numery. Marketingowe, podprogowe manipulacje. My proszę pani, przyszliśmy tylko po chipsy…

Zapomniałam, że mam dziś urodziny. J. Zawsze pamięta. I znajomi na FB. Algorytm raz napisany nie zawodzi. Powtarza się jak fazy księżyca. Ja jednak mam mieszane uczucia w celebrowaniu takich dni. Może dla tego, że tak naprawdę nie umiem świętować ani robić z nich użytek na cel własny jak reszta społeczeństwa. Nie umiem poświęcać sobie uwagi i jest mi nieswojo, że ktoś musi. Ostatnio świętowanie czegokolwiek przyjmuję z powątpiewaniem.

Dochodzi dziewiąta a cisza jeszcze trwa w swojej najpiękniejszej formie. Prawdziwy prezent od Wszechświata. Cisza i miarowy oddech niczego. Bez pośpiechu. Wolniutko przed śniadaniem. Bez przepychanek i roszczeń Wszechświat mi robi dobrze za darmo. Zanim rozdzwoni się telefon ze sztucznymi formułkami naczynie prawdy napełni się spokojem i umocni do obiadu. Przed kolacją zwiastuję wybuchy i perturbacje ale wieczorem wszystko się wyrówna. Ruszy posuwistym ruchem stopy w stronę harmonii. Niestety nie w tym tygodniu. Ten trzeba przetrwać i zapomnieć. Ale w następnym może zdarzy się cud.