#ogród | Kingfisher.page

W czwartek byliśmy w ogrodzie botanicznym. Przeskakiwaliśmy od ścieżki do ścieżki, jak króliki w ostrych promieniach słońca. Od kwiatu do kwiatu, od krzewu do drzewa, do murku, kamienia i stawu. Chłonęliśmy ściany zieleni. Większość azalii już przekwitła ale pozostały przedziwne odmiany hortensji. Delektowaliśmy się chlorofilem na ścianach i skalnych ścianach nad wodami.

Uwielbiam kamienie obrośnięte pnączami i gęstwiny liści na ścianach. Atmosferę spokoju i piękna tworzoną w skupieniu dla innych. Rankiem panowała tu jeszcze cisza więc czerpaliśmy do woli. Nikt nam nie przeszkadzał.

Wchłanialiśmy kolorami mozaiki woskowych kwiatów, róże i fiolety zagadkowych dzwonków, pierwsze pomarańczowe lilie, kształty oryginalnych nitkowatych pędów. Dziwaczne wypłowiałe maki z wielkimi czarnymi środkami. Zbiory i podzbiory nieznanych nam jeszcze kwiatów oraz ciemną zieleń pnączy.

Widzieliśmy rozpostarte na wodzie kremowe i różowe lilie i pływające pomiędzy zaskrońce z żółtymi szyjami. Płoszyliśmy kolorowe małe średnie ptaki które wyskakiwały niespodziewanie z zarośli. Przez moment osiągnęliśmy ten stan umysłu dla którego ogród został stworzony. W dali widniały nasze wzgórza. I ciche dźwięki burzy krążącej w pobliżu, która nie miała nadejść pomimo alertów.

Jeśli nie byłeś jeszcze w Niemczy, bądź. Przyjedź, zobacz magiczne Arboretum Wojsławice. Jest niewielkie dlatego wyjątkowe. To jeden z tych tajemniczych ogrodów chętnie widzianych na jawie i w snach. To jedna z tych niewielu na świecie rzeczy, które człowiek tworzy dla uzdrowienia duszy.

Ogród Botaniczny Uniwersytetu Wrocławskiego Arboretum Wojsławice

Położenie:
Arboretum Wojsławice znajduje się w Wojsławicach, około 50 km na południe od Wrocławia, w malowniczej części Dolnego Śląska. Leży w pobliżu miasta Niemcza, na wzgórzach Wzgórz Niemczańsko-Strzelińskich, co nadaje mu unikalny charakter krajobrazowy.

Zasoby:
Arboretum zajmuje powierzchnię około 70 hektarów i jest domem dla tysięcy gatunków roślin. Znane jest szczególnie z kolekcji różaneczników, azalii, liliowców i bukszpanów. Ponadto, znajduje się tam wiele innych rodzajów roślin, w tym drzewa, krzewy, byliny i rośliny wodne.

Kiedy najlepiej odwiedzać:
Najlepszym okresem na odwiedzenie Arboretum Wojsławice jest późna wiosna i wczesne lato, kiedy kwitną różaneczniki i azalie. Sezon liliowców przypada na przełom czerwca i lipca, co również jest doskonałym czasem na wizytę. Arboretum jest otwarte dla zwiedzających od wczesnej wiosny do późnej jesieni.

Historia:
Arboretum Wojsławice zostało założone w 1880 roku przez niemieckiego botanika Fritza von Oheimba. Po II wojnie światowej, ogród został zaniedbany, ale w latach 70. XX wieku przeszedł pod opiekę Uniwersytetu Wrocławskiego. Dzięki temu rozpoczęto prace restauracyjne, które przywróciły mu dawną świetność i wprowadzono nowe kolekcje roślin.

Ciekawostki:

Arboretum Wojsławice jest częścią Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Wrocławskiego, który jest jednym z najstarszych ogrodów botanicznych w Polsce. Zaraz po Ogrodzie Botanicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Znajduje się tu największa w Polsce kolekcja liliowców, z ponad 3 tysiącami odmian.
Ogród organizuje wiele wydarzeń edukacyjnych i kulturalnych, takich jak wystawy, warsztaty i pikniki.
Arboretum jest również domem dla wielu gatunków fauny, w tym ptaków, owadów i małych ssaków, co czyni go ważnym miejscem dla lokalnej bioróżnorodności.

Arboretum Wojsławice to miejsce, które oferuje nie tylko piękne widoki i kontakt z przyrodą, ale również bogatą historię i możliwość edukacji botanicznej. Idealne dla miłośników roślin, rodzin z dziećmi oraz wszystkich, którzy szukają spokoju i inspiracji w otoczeniu przyrody.

Ogrody, Muzyka i terapeutyczna siła spokoju

Odkąd pamiętam fascynował mnie i wyznaczał nowe ścieżki świadomości. Podziwiałam go za jego otwartość i zainteresowania, na które składało się praktycznie wszystko. Najpierw obejrzałam film, później posypały się książki.

Oliver Sacks, znany neurolog i autor, zainspirował niezliczone pokolenia swoimi badaniami nad umysłem i jego relacją z otaczającym nas światem. Jego eksploracja terapeutycznej mocy ogrodów i muzyki ukazała niezwykłą siłę natury w uzdrawianiu ludzkiego umysłu i ciała.

W swoich rozważaniach Sacks podkreślał, że ogrody są oazami spokoju i harmonii w dzikim zgiełku życia codziennego. Obserwując roślinność, dotykając ziemi i słuchając dźwięków natury, człowiek może znaleźć schronienie przed stresem i chaosem współczesnego świata. Dla Sacksa, ogrody nie tylko przynoszą fizyczną ulgę, ale również odzwierciedlają wewnętrzne stany emocjonalne. Każdy krok w ogrodzie jest podróżą w głąb samego siebie, do miejsca, gdzie spokój i radość są nieuchronnymi towarzyszami.

Podobnie jak ogrody, muzyka ma moc dotykania naszych najgłębszych emocji i wspomnień. Sacks eksplorował związki między dźwiękiem a umysłem, pokazując, jak melodyjne dźwięki mogą wywołać uczucie błogości i bezpieczeństwa. Dla niego muzyka była nie tylko sztuką, ale także narzędziem terapeutycznym, zdolnym do leczenia duszy i ciała. Dźwięki gitary czy pianina mogły być kluczem do przekroczenia granic własnych ograniczeń i odkrycia nowych możliwości.

W świetle tych rozważań Sacksa, terapia ogrodem i muzyką stają się drogą do odnalezienia równowagi w życiu. Przebywanie w ogrodzie czy słuchanie ulubionych utworów muzycznych staje się praktyką medytacyjną, która pozwala nam oderwać się od codziennych trosk i zanurzyć w chwili obecnej. To w tych chwilach spokoju i radości znajdujemy siłę do radzenia sobie z wyzwaniami życia.

Spokój, radość i harmonia, których doświadczamy w kontakcie z naturą i sztuką, są drogowskazami w podróży ku pełni życia.

Film

Film z Robinem Williamsem o życiu i pracy Olivera Sacksa to fascynujące dzieło, które ukazuje nie tylko naukową geniusz Sacksa, ale także jego człowieczeństwo i unikalne podejście do ludzkiej egzystencji. Film (Tu cały film) eksploruje głębokie związki między umysłem a naturą oraz siłę terapeutyczną sztuki i muzyki, co było jednym z kluczowych tematów w życiu i pracy Sacksa.

Robin Williams wcielił się w postać Olivera Sacksa z pasją i empatią, przenosząc na ekran jego charakterystyczną osobowość i niezwykłe osiągnięcia naukowe. Film ukazuje różne etapy życia Sacksa, poczynając od jego młodości i kariery naukowej, aż po późniejsze lata, gdy stał się jednym z najbardziej znanych neurologów na świecie.

Główny wątek filmu koncentruje się na relacji między Sacksem a jego pacjentami, w tym na szczególnej historii jednego z nich, która stała się inspiracją dla jego pracy naukowej i literackiej. Poprzez tę relację film pokazuje, jak Sacks wykorzystywał swoją wiedzę i pomysłowość, aby pomagać ludziom w pokonywaniu ich chorób i ograniczeń.

Jednym z najważniejszych aspektów filmu jest eksploracja pasji Sacksa do muzyki, zwłaszcza jazzu, który był integralną częścią jego życia i pracy. Poprzez sceny, w których Sacks słucha ulubionych utworów jazzowych, film ukazuje jego unikalne podejście do terapii i jego wrażliwość na sztukę jako źródło uzdrowienia dla ludzkiego umysłu.

Film o Oliverze Sacksie z Robinem Williamsem to nie tylko portret wybitnego naukowca, ale także opowieść o ludzkiej sile wyobraźni, empatii i nadziei. Przez pryzmat życiorysu Sacksa film ukazuje, jak głębokie zrozumienie umysłu i jego relacji z otaczającym światem może prowadzić do prawdziwej transformacji i uzdrowienia.