Znów początek. Szósta na zegarze. Od nowa jak w Dniu świstaka. Te same zadania, gesty, słowa. Klocki dnia przesuwają się w tym samym tempie tworząc te same budowle. Duszno mi w tym mieście, w tym pokoju, w tym łóżku. Przestrzeń mnie wzywa a tu można tylko w ścisku przekładać się na boki w wąskich kiszkach pomieszczeń. Ta ciasnota przekłada się na umysł, który nie może się uwolnić z tego więzienia. Chce lecieć, wyrwać się do lotu a uderza wciąż o sufit i podłogę. Później już nie wstaje.
Jak się uwolnić? Wszystkie próby kończą się niepowodzeniem. Generowanie spontaniczności zostaje wyśmiane przez kołowrotek tygodnia. Aby do piątku aby do piątku a poniedziałek to zło. Jak możemy sobie to robić przez tyle lat. Tak pościelić w swoim więzieniu, że nie ma już powrotu do niczego innego niż codzienność. Szarość, powtarzalność.
Wiosna jeszcze się wdzięczy za firanką terminów. Można wyjrzeć przez oczko koronki by zobaczyć inne istoty żyjące w innych wymiarach przestrzeni. Można podnieść głowę i zobaczyć chmury. Można zamiast klepek starego parkietu zobaczyć trawę. Zamiast ściany drzewo. To za mało. Żeby umysł odpoczął ale jednak. Czy ten ptak na płocie nie przyleciał po moją duszę?
Sny znowu jawią się niepewne. W ucieczkach, poszukiwaniach i niepokoju. Słoneczne miasto może we Włoszech, piaskowe mury i jasne olbrzymie drzwi do wielkiego budynku, z którego wychodzę a później wracam w szaleńczym biegu, poszukując wielkich drewnianych drzwi, które nie wiadomo dlaczego chowają się w zakamarkach zagięć murów. Chyba ktoś mnie goni. Napięcie rośnie i rośnie. Przyspieszam.
Dobrze chociaż że świeci słońce i wątła nadzieja w maleńkim przeczuciu tli mi się nieśmiało za uszami, że to tylko jakieś terminy, należności, zobowiązania. To mnie goni. A jednak pod postacią ludzką jednak ona mi się nie manifestuje.
Środkiem ulicy przechodzi szeroko kolumna ludzi w niebiesko żółtych ubraniach, z plakietkami na szyjach, zawieszonych na długich smyczach. Wyglądają jak ekipa filmowa i chyba tym właśnie są. Kobieta z blond włosami upiętymi w niedbały kucyk, z widocznymi czarnymi odrostami wysuwa się przed szereg… I to chyba wszystko. Zagubienie i strach z nutą wakacyjnych wrażeń. Takie emocje zapamiętuję z tego nie wiadomo czego. Miasto i słońce. Brązowe drzwi. Nie było aż tak źle, ale jednak.
Słońce wlewa się przez pokój chłopców na podłogę oświetlając białe framugi. Cisza. Na cyferblacie czarnego zegarku 6:05. Jeszcze nie wiadomo czy pojedziemy dzisiaj na bagna. J. twierdzi, że jest za chłodno, a ogrzewanie wyziębionych pomieszczeń kosztuje fortunę a więc zostaje tylko odpoczynek przy Netfliksie i cydrze z chipsami. Ale najpierw piątek gospodarczy.
Kurze niewycierane od dwóch tygodni zalegają na półkach i podłogach. Dzisiaj dostaję baty za nieregularność prac ścieralniczo-porządkowych. kręgosłup pierdolnie jak nic. Najpierw jednak przygotowania szkolne. Śniadanie, ciuchy, kłótnia, łazienka… Później cisza. Lekka wibracja po wyjściu. Ptaków śpiew za oknem. Chwila zastanowienia. Ściągnięcie się w sobie i branie się w garść, odnajdowanie siły i branie się za to czego od lat nie cierpię.
Jak dorobię się godnych pieniędzy oddeleguję te czynności komuś innemu. Na te słowa zwykle wywołuję śmiech u J. , który wtedy mówi, że i tak sam to zrobi. Co się zwykle dzieje, kiedy nie ma siły zająć się domem na bagnach. Nie da zarobić pracowitym sprzątaczkom a zła karma dopada właśnie mnie. Gdyby nie posprzątał i nie zakonserwował wszystkich urządzeń rurowo-przepływowo-gazowych pewnie nie jeździlibyśmy tam na weekendy. Chwała mu za to. Sprzątanie dwóch chałup wykracza poza mój fizyczny potencjał. Sprzątanie wysysa ze mnie energię, pozbawia spokoju, męczy niemiłosiernie swoją cyklicznością i bezsensem powtarzalności, o niesprawiedliwości bycia kobietą nie wspomnę.
Jednak po wycieraniu, myciu, układaniu i szorowaniu przychodzi taki dziwny moment oczyszczenia, który przez krótki czas daje jakąś dziwną rekompensatę za włożony trud. Uczucie, że jednak Wszechświat mi sprzyja, że widzi moje zmagania i walkę, a nawet przytula moją rozedrganą i w kółko zmęczoną duszę do swojego wielkiego serca. Ale ta chwila jest stanowczo za krótka i stanowczo niewarta mojego wysiłku nawet, kiedy ruchy naprzemienne generują lepszą pracę mózgu. To stanowczo za mało.
Świat składa się z brudu. Z brudem walczymy nieustannie każdego dnia w naszych domach i umysłach; w pracy; w szkole i na ulicach. Kiedy skończysz ktoś znowu wszedł do sieni i narobił śladów z błota. Wściekasz się i zaczynasz cały proces od nowa. Zapominasz, że najpiękniejsze kwiaty wyrastają na błocie, na bagnie, na śmietnikach. Jednak to żadne pocieszenie kiedy sprzątaniu nie ma końca. Nie jesteś tym kwiatem tylko sprzątaczką. Chwytasz się myśli końcowej. Dalej szukasz pocieszenia i sensu. Tam też nic. Głucho.
Dlatego na prace gospodarcze wybieram piątek. Może to nieintuicyjne ale piątek sam w sobie jest pocieszeniem. Jest obietnicą wolności i zmiany. Po najgorszym przyjdzie lepsze, a wszystkie cykle przeciążeń i nadwyrężeń zamkną się w jednym dniu. Jutro jawić się będzie słonecznym odpoczynkiem i zakwasami. Bez sensu a jednak.
Dzień się rozkręca w rosnącej z minuty na minutę temperaturze. Szum aut przelatuje za oknem. Czasem cichnie i słychać nasilający się szczebiot ptaków. Tutaj królują miastowe kosy i szpaki. Leżę i patrzę na czarną tarczę zegara. Wskazówki stworzyły z białych wskazówek prostą prostopadłą dzieląc czarny okrąg na pół. Niby wcześnie a już w głowie za późno. Wtorek chichocze nadmiarem zadań. Poniedziałek sprawił się dobrze. Płynnie wypełnił całą przestrzeń i odhaczyłam wszystkie zadania. Dzisiaj czuję zmęczenie. A jednak wczoraj za dużo wszystkiego. Spadek energii. Mobilizuję siły ale dalej tkwię w miejscu. Może za chwilę uda mi się zacząć ale jeszcze jeszcze… Przepływam myślami. Znowu jestem wodą. Wylewam się z zakamarków i docieram do najmniejszych zagięć w ścianach. Zaraz mnie nie będzie, zaraz się rozpłynę zaraz rozpuszczę. Wspominam łąkę. Dzikie łąki są jak kolorowe sny.
W niedzielę przywitałam świt na dzikiej łące. W zasadzie to pole rzepaku przeplatane czerwienią maków i błękitem chabrów. Na pędach pojawiły się rurkowate strąki z nasionami, którymi obżerają się ptaki różnej maści. Grubodzioby, dzwońcie, szczygły, makolągwy, trznadle cytrynowe, szare a nawet mazurki. Nad wszystkim unosi się mgła. Trawa chlupie od rosy. Wlewa się z każdym krokiem do moich kaloszy. Błotniak a może myszołów kołuje nad głową. W oddali kłócą się kruki. Czasem słychać od strony Dzierżoniowa klangor żurawi. Niestety nigdy ich nie widzę.
Czaple lecą parami nad staw polować. Z nad rzepaku gdzie nie gdzie unoszą się rogi z czujnymi uszami koziołków i saren. Ich maluchy jeszcze nie wystają nad powierzchnię zielonej masy więc bezpiecznie buszują w zbożu. Na końcu polnej ścieżki zagulgotał bażant. Zawsze w bezpiecznej odległości. Zawsze czujny i nadmiernie spanikowany. Gotowy do wrzaskliwego chaotycznego lotu w ciągłym lęki i popłochu. Najgłośniejsze stworzenie mglistego poranka.
Żołny dzisiaj nie siedzą na drutach, szkoda. Przede mną i tak morze możliwości. Przestrzeń wypchana jest ptakami po brzegi. Coś zawsze wpadnie. Kadr rozciąga się aż pod Ślężę – górę mgieł. Nie mam kiedy na nią się wdrapać. Żałuję ale nieznacznie. Wolę po zdjęciach rozciągać kości na tarasie w promieniach słońca. Medytować w zieleniach moich świerków. Nagrzewać się do czerwoności aż stawy zaczną działać jak nowe. Pozwalam nastrojowi podnosić się i wibrować na najwyższym możliwym poziomie. Podziwiać siłę rozkręcającego się poranka aż do południa kiedy wszyscy ruszą do swoich mniej lub bardziej potrzebnych weekendowych zajęć. Ja już jestem po…
Podobno ptaki zastygające na gałęziach przechowują ludzkie dusze.
Mojego kosa obserwuję na czubku drzewa przed oknem. Siada tam każdego ranka, od tygodnia. Próbowałam już nie raz sfotografować jego czarne ciałko ale gdy wracam z aparatem już go nie ma.
Podobno ptaki przenoszą ludzkie dusze. Transportują je z naszego świata do innego. Są naczyniami. Pojemnikami na zużytą jaźń. Mam nadzieję, że nie jest im cieżko w tym procesie, w tej wędrówce.
Tak, istnieją legendy, baśnie i wierzenia z różnych kultur, w których ptaki są uważane za istoty, które przenoszą ludzkie dusze po śmierci. Na przykład w mitologii greckiej istnieje wiara, że dusze zmarłych mogą przekształcać się w ptaki, takie jak sowy lub jastrzębie. W mitologii egipskiej wierzyło się, że dusze zmarłych podróżują do krainy zmarłych na barkach prowadzonych przez boginię o imieniu Maat. W wielu kulturach również wierzono, że ptaki, zwłaszcza orły, są pośrednikami między ludźmi a bogami. Te wierzenia odzwierciedlają różnorodność kulturową i sposób, w jaki ludzie interpretują życie i śmierć.
Kiedy w po covidowych powikłaniach nasz sąsiad leżał w śpiączce. Na czubek świerku przed moim balkonem przylatywał kos. Siedział dumny i jakiś taki spokojny. Patrzyłam w jego czarne oczka z charakterystyczną żółtą obwódką gdy wywieszała pranie. On siedział i milczał. Energia zastygała na chwilę razem z nim. Robiło się dziwnie. Być może tylko mojej głowie. Takie duże stop. Pauza w przewijające się taśmie życia.
Po tygodniu zobaczyłam klepsydrę na drzwiach wejściowych do naszej klatki. Sen farmakologiczny zamienił,się w sen wieczny. Nigdy nie zobaczymy już sąsiada.
Kos więcej się nie pojawił. Teraz zastępują go zielone sikorki.
W niektórych folklorach kosy są postrzegane jako przewoźnicy dusz zmarłych do zaświatów lub krainy zmarłych. Na przykład, w mitologii słowiańskiej kosy czasem były uważane za istoty, które przewoziły dusze zmarłych do świata zaświatów.
Nie odnalazłam żadnych potwierdzeń. Kto wie, może jeszcze nie trafiłam na właściwe księgi. Tak niewiele wiemy o mitologii Słowian. Dopiero wraca do łask.
Odkąd pamiętam fascynował mnie i wyznaczał nowe ścieżki świadomości. Podziwiałam go za jego otwartość i zainteresowania, na które składało się praktycznie wszystko. Najpierw obejrzałam film, później posypały się książki.
Oliver Sacks, znany neurolog i autor, zainspirował niezliczone pokolenia swoimi badaniami nad umysłem i jego relacją z otaczającym nas światem. Jego eksploracja terapeutycznej mocy ogrodów i muzyki ukazała niezwykłą siłę natury w uzdrawianiu ludzkiego umysłu i ciała.
W swoich rozważaniach Sacks podkreślał, że ogrody są oazami spokoju i harmonii w dzikim zgiełku życia codziennego. Obserwując roślinność, dotykając ziemi i słuchając dźwięków natury, człowiek może znaleźć schronienie przed stresem i chaosem współczesnego świata. Dla Sacksa, ogrody nie tylko przynoszą fizyczną ulgę, ale również odzwierciedlają wewnętrzne stany emocjonalne. Każdy krok w ogrodzie jest podróżą w głąb samego siebie, do miejsca, gdzie spokój i radość są nieuchronnymi towarzyszami.
Podobnie jak ogrody, muzyka ma moc dotykania naszych najgłębszych emocji i wspomnień. Sacks eksplorował związki między dźwiękiem a umysłem, pokazując, jak melodyjne dźwięki mogą wywołać uczucie błogości i bezpieczeństwa. Dla niego muzyka była nie tylko sztuką, ale także narzędziem terapeutycznym, zdolnym do leczenia duszy i ciała. Dźwięki gitary czy pianina mogły być kluczem do przekroczenia granic własnych ograniczeń i odkrycia nowych możliwości.
W świetle tych rozważań Sacksa, terapia ogrodem i muzyką stają się drogą do odnalezienia równowagi w życiu. Przebywanie w ogrodzie czy słuchanie ulubionych utworów muzycznych staje się praktyką medytacyjną, która pozwala nam oderwać się od codziennych trosk i zanurzyć w chwili obecnej. To w tych chwilach spokoju i radości znajdujemy siłę do radzenia sobie z wyzwaniami życia.
Spokój, radość i harmonia, których doświadczamy w kontakcie z naturą i sztuką, są drogowskazami w podróży ku pełni życia.
Film
Film z Robinem Williamsem o życiu i pracy Olivera Sacksa to fascynujące dzieło, które ukazuje nie tylko naukową geniusz Sacksa, ale także jego człowieczeństwo i unikalne podejście do ludzkiej egzystencji. Film (Tu cały film) eksploruje głębokie związki między umysłem a naturą oraz siłę terapeutyczną sztuki i muzyki, co było jednym z kluczowych tematów w życiu i pracy Sacksa.
Robin Williams wcielił się w postać Olivera Sacksa z pasją i empatią, przenosząc na ekran jego charakterystyczną osobowość i niezwykłe osiągnięcia naukowe. Film ukazuje różne etapy życia Sacksa, poczynając od jego młodości i kariery naukowej, aż po późniejsze lata, gdy stał się jednym z najbardziej znanych neurologów na świecie.
Główny wątek filmu koncentruje się na relacji między Sacksem a jego pacjentami, w tym na szczególnej historii jednego z nich, która stała się inspiracją dla jego pracy naukowej i literackiej. Poprzez tę relację film pokazuje, jak Sacks wykorzystywał swoją wiedzę i pomysłowość, aby pomagać ludziom w pokonywaniu ich chorób i ograniczeń.
Jednym z najważniejszych aspektów filmu jest eksploracja pasji Sacksa do muzyki, zwłaszcza jazzu, który był integralną częścią jego życia i pracy. Poprzez sceny, w których Sacks słucha ulubionych utworów jazzowych, film ukazuje jego unikalne podejście do terapii i jego wrażliwość na sztukę jako źródło uzdrowienia dla ludzkiego umysłu.
Film o Oliverze Sacksie z Robinem Williamsem to nie tylko portret wybitnego naukowca, ale także opowieść o ludzkiej sile wyobraźni, empatii i nadziei. Przez pryzmat życiorysu Sacksa film ukazuje, jak głębokie zrozumienie umysłu i jego relacji z otaczającym światem może prowadzić do prawdziwej transformacji i uzdrowienia.
5. 35. Pachnie świeżością. Chłodny poranek wpływa do kuchni przez uchylone okno i zahacza o sypialnię. Nie wstanę drugi raz żeby je przymknąć, bo mi się nie nie chce. Awaria cieplej wody wyznaczy nowe kierunki tego dnia. Będą kłopoty. P. nie cierpi zmian. Nie będzie chciał jechać na uczelnię. Jeszcze o tym pomyślę, ale o szóstej.
Co dzisiaj robić? Ranek zerwał mnie wcześniej. Ptaki piszczą w wiosennym uniesieniu. Nie ma szans już na drzemkę. Zaczynamy pierwszą część podróży. Woda niesie mnie przez zakamarki wspomnień. Przepływy pchają się w wydrążone korytarze. Fala myśli z którą walczyć się nie da przynosi swoje odkupienie. Nic się jeszcze nie wzmaga na tyle żeby wybudzić lęk jednak coś przysiada za uszami w niepewnym oczekiwaniu nie wiadomo na co.
Czwartek mierzy się ze sobą ale rozwija z małego pączka kierując głowę do światła. Wygra tę walkę ze sobą i ostatecznie stanie się pozytywnym. Kwiaty mi się nie przyśniły jak zakładałam. Panować nad snami to jedno ale je wywołać na życzenie, to już inna historia. W starych księgach istnieją wskazówki na ten temat, chociażby w jodze snu. Niestety egzemplarz wysprzedany. Magazyn księgarni jest pusty w temacie marzeń sennych zatem trzeba przybrać inną formę poszukiwań i uzbroić się w cierpliwość.
Kwiaty to symbol odrodzenia, siewu, rozwoju i przekwitania. Piękna i mocy dającej ukojenie. Kwiaty w zależności od wierzeń i nastawiania w naszych głowach mogą być wszystkim dobrym co nadejdzie. Dają ukojenie. Są zachwytem i uwolnieniem. Ich kolory dają wewnętrzną radość w śnieniu i jawie. Śniąc o kwiatach przechodzimy w stan radosnego spoczynku, który daje ten prawdziwy odpoczynek. To jak leżenie na trawie wśród główek kwiatów widzianych z perspektywy mrówki od dołu przez pryzmat promieni przenikających przez róże i fiolety, które odbijają się na twarzy w ciepłych refleksjach.
Symbole snów mogą różnić się w zależności od kultury i osobistych doświadczeń, ale kwiaty często symbolizują różnorodne emocje, stan umysłu i relacje. Na przykład, kwiaty mogą reprezentować piękno, radość, żal, tajemnicę, czy nawet miłość. Interpretacja snu z kwiatami zależy więc od kontekstu snu oraz uczuć i doświadczeń osoby śniącej.
Niektóre senniki wskazują, że rozkwitające kwiaty symbolizują rozwój osobisty, zarówno w obszarze prywatnym, jak i zawodowym. Dojrzałe mogą natomiast wróżyć osiągnięcie stanu absolutnego spokoju.
Absolutny spokój jest zawsze nagrodą. Ale to już wiemy.
Odkryj Jogę Snu: Techniki i korzyści
Joga snu, znana również jako yoga nidra, to praktyka, która prowadzi do głębokiego relaksu i spokoju umysłu. Podczas tej praktyki osoba pozostaje w stanie półświadomości między jawą a snem, co prowadzi do odprężenia ciała i umysłu. Choć może się wydawać, że sen to po prostu bierny stan, joga snu daje kontrolę nad tym procesem, co ma potężny wpływ na ogólne samopoczucie i zdrowie.
Jak praktykować Jogę Snu
Znajdź ciche miejsce: Znalezienie cichego i spokojnego miejsca jest kluczowe do skutecznej praktyki jogi snu. Wybierz miejsce, gdzie nie będziesz zakłócany, i przygotuj wygodne miejsce do leżenia.
Przygotuj się na relaks: Przed rozpoczęciem praktyki załóż wygodne ubrania i przygotuj się na głęboki relaks. Możesz również użyć poduszki lub koca, aby poczuć się jeszcze bardziej komfortowo.
Skoncentruj się na oddechu: Rozpocznij praktykę jogi snu poprzez skoncentrowanie się na oddechu. Zanurzaj się w rytmie swojego oddechu, zwracając uwagę na wdech i wydech.
Wizualizacje i Skanowanie Ciała: Podczas jogi snu można stosować różne techniki wizualizacyjne i skanowanie ciała, aby wprowadzić umysł w stan relaksacji. Możesz wizualizować spokojne miejsce lub skupić się na relaksujących uczuciach w różnych częściach ciała.
Powtarzaj mantry:Powtarzanie mantra lub afirmacji może pomóc w uspokojeniu umysłu i wzmocnieniu relaksacji. Wybierz kilka krótkich, pozytywnych zdań i powtarzaj je w myślach lub na głos.
Czuwaj nad Stanem Świadomości: Jedną z kluczowych cech jogi snu jest pozostawanie w stanie półświadomości. Pozwól umysłowi odpływać, ale zachowaj subtelną świadomość otoczenia i swojego stanu.
Korzyści związane z Jogą Snu
Redukcja stresu i lepsze zarządzanie emocjami: Regularna praktyka jogi snu może zmniejszyć poziom stresu i uczucie lęku, pomagając lepiej radzić sobie z emocjami w codziennym życiu.
Poprawa snu: Joga snu może pomóc w poprawie jakości snu, przynosząc spokojny i głęboki sen.
Zwiększenie świadomości: Praktykowanie jogi snu może pomóc w zwiększeniu świadomości własnego ciała, umysłu i otoczenia.
Poprawa koncentracji i kreatywności: Dzięki jodze snu możesz doświadczyć zwiększonej koncentracji, co może prowadzić do poprawy efektywności w pracy lub w nauce.
Lepsze samopoczucie ogólne: Regularna praktyka jogi snu może przynieść ogólne poczucie spokoju, harmonii i dobrostanu.
Joga snu to nie tylko praktyka relaksacyjna, ale także technika samopoznania i rozwoju osobistego. Warto poświęcić czas na naukę i praktykę jogi snu, aby doświadczyć jej korzyści na własnej skórze.
Joga snu, znana również jako yoga nidra, ma długą i fascynującą historię sięgającą starożytnych tekstów jogi. Oto kilka kluczowych faktów dotyczących historii i istoty jogi snu:
Historia Jogi Snu:
Korzenie: Joga snu ma swoje korzenie w starożytnych tekstach jogi, takich jak „Yoga Sutras” autorstwa Patanjalego, gdzie opisane są techniki medytacyjne mające na celu osiągnięcie stanu głębokiej relaksacji i wyższej świadomości.
Tradycje Tantryczne: W tradycji tantrycznej joga snu była praktykowana jako forma medytacji, która miała prowadzić do osiągnięcia stanu samadhi – wyższego stanu świadomości.
Rozwój w XX wieku: Współczesna forma jogi snu, jaką znamy dzisiaj, została rozwinięta w XX wieku przez mistrza jogi Swami Satyanandę Saraswatiego. Swami Satyananda przystosował starożytne techniki jogi nidra do bardziej dostępnej dla współczesnego człowieka formy, co zaowocowało powstaniem bardziej strukturyzowanych sesji jogi snu.
Dzisiaj jakby niestrawność po wczorajszym smażonym serze. Pokuta za przysmaki dopadła mnie już przy końcu spaceru a wiosna była malownicza tego roku. Ulice odziane w zielone wybuchy niespodziewanej zieleni. Jest przepięknie gdy czuć zapachy miodowego aromatu unoszącego się wzdłuż ulic prowadzących do sklepów w moim mieście. Pnącza kwitnące na fioletowo wypychają się poza płoty wylewają z nowymi jaskrawszymi falami zieleni. Wystają przez pręty dziurki od klucza starych metalowych bramek czyniąc z nudnych zakamarków zaczarowane ogrody. Teraz ptaki to istne szaleństwo śpiewów, pisków i krzyków. Nikną gawrony a na ich miejsce pojawiają się rudziki, dzwońcie, trznadel i jaskółki. Na polach dalej królują skowronki.
Słońce daje wreszcie światło, które zamienia kadry w kolorowe obrazki bardziej intensywne niż jeszcze przez paroma dniami. Światło przyspiesza każdy proces. Podbija scenariusze zwierzęcych perypetii w parkowych zakamarkach.
Motyle przywołują lato razem z niebieskawymi chaszczami wylegającymi na chodniki nie licząc czerwono czarnych mas nakrapianych wagoników przyklejonych do siebie na dolnych partiach drzew.
Wszystko ruszyło i zmienia jasnozielone na ciemnozielone. Jest jakby letnio. Jak w lecie. Wiosna znowu załapała się tylko na tydzień, no może na dwa i to wszystko. Pory roku zaczęły przeskakiwać, a nie jak wcześniej przepływać w kilku nawrotach jak fale oceanu. Teraz jest czas skoków. Zmian jak w metamorfozie koników polnych. Zrzucania powłok. Powiększania się. Skokowego przybierania na wadze. Poranki jeszcze rześkie ale już niedługo będą gorącym przedsionkiem upałów. Dobre deszcze będą odtąd przynosić parowe chmury zalegające nad rzepakiem. Obrazy same będą się produkować w kadrach bez udziału człowieka. Jedynie człowiek z zachwytem będzie mógł się nad nimi pochylić lub przejść obojętnie bez refleksji.
Kosy nadal będą szaleć w dołkach ściółki wygrzebując podziemne stworzenia, którymi napchają brzuchy swoich dzieci. Wszystko będzie toczyć się kołami i cyklami do kolejnego zastygnięcia, zaśnięcia. Dobrze, że to początek rozkwitu. Po bzach przyjdą maki. A później czereśnie. Przyszłość jawi się w czerwieniach.
Wyrastają ze szczelin chodników, z betonowych rozpadlin, krawężnikowych rozstępów. Z dachów niezamieszkałych domów. Z żwirowych pagórków pozostawionych na niedokończonych budowach. Murkach po których już nie chodzą dzieci. Mienią się błękitami cykorii na przydrożach i żółcieniami mniszków na starych parkingach. Zieloną gąbczastą materią mchów rozpychają spojenia kostek brukowych. Wszędzie są. Istnieją. Zamieszkują. Bytują. Żyją wbrew wszystkim prawom natury. Zasiedlają betonowe osiedla tlą się w zapomnianych ruderach i ruinach.
„Rośliny ruderalne”. Są z nami od zawsze. Przychodzą nieproszone i żyją w naszych miastach. Jak nieposkromione fale dzikiej namiętności. Nawet rozlewając z uporem maniaka VALDORy, FLEXy czy inne herbicydy na tory i boiska, nie powstrzymamy tej siły. Tego uporu. One zawsze zostaną. Zawsze odrosną. Zawsze się ujawnią w niespodziewany sposób w nieoczekiwanym styku dwóch płaszczyzn. Są silne i uparte. Niezwyciężone. Na przekór wszystkiemu będą żyć.
Rośliny ruderalne
Roślinność ruderalna to rośliny, które rosną na terenach opuszczonych lub zdegradowanych przez działalność człowieka, takich jak nieużytki, skraje dróg, tereny po pożarach itp. Gatunki ruderalne często są szybko rozwijającymi się roślinami, które łatwo kolonizują nowe środowiska. Przykłady gatunków ruderalnych to mniszek lekarski, komosa biała, szczaw polny czy nawłoć pospolita. Ich zdolność do rozmnażania się i szybkiego wzrostu sprawia, że są często spotykane w obszarach miejskich i przemysłowych.
Nie lubię powrotów z bagien. Zwłaszcza tych niedzielnych. Świat wraca wtedy do niechcianej normy betonowego środowiska. Procesy bagienne zamieniają się na procesy pyłotwórcze, kurzoniosłe, a przy spadkach temperatury nawet smogotwórcze. Kiedy temperatura rozkręca się na dobre ty musisz jak na rozkaz pakować torby i wbrew swojej intuicji wracać tam gdzie nie chcesz. Do kurzu kwadratowych pomieszczeń. Do miasta złożonego z pyłu. Do pracy. Paradoksalnie skład atomowy kurzu jest podobny do organizmów żywych, to m. in.: tlen, węgiel, wodór, azot, wapń i fosfor jednak wygląd jasnej, kudłatej szarości zlegający w kątach i zagięciach lamp ma się nijak do tętniących zielenią i świeżością drzew, mchów, pnączy i grzybów mokrej materii. Pierwsze zabija, drugie rozbudza i nasyca zmysły.
Bagno
Bagna to obszary, wilgotne lub podmokłe, z dominacją roślinności trzcin, sitowia, mchów i torfowców. Procesy bagienne obejmują gromadzenie się organicznej materii roślinnej, która ulega częściowej dekompozycji w warunkach niskiego tlenu, co prowadzi do tworzenia się torfu. Te ekosystemy są ważne dla retencji wody, oczyszczania środowiska oraz stanowią siedlisko dla wielu gatunków zwierząt i roślin.
Bagna mają wpływ na produkcję deszczu poprzez procesy jak parowanie wody z powierzchni bagien oraz transpiracja roślinności. Ta wilgotność dostaje się do atmosfery, gdzie kondensuje się i może tworzyć chmury. Dodatkowo, bagna mogą być źródłem wody dla rzek i strumieni, które przyczyniają się do cyrkulacji wody i cyklu opadowego.
Miasta produkują hałas i tony śmieci. Chmury smogu i nieczystości. Miasta produkują depresję i samotność. Tworzą toksyczne materie. Miasta produkują zmartwienia i wykluczenie a jednak w nich tkwimy i do nich wracamy. Pojedyncze drzewa wyrastające z betonowych dziur przypominają nam o innym wymiarze. To musi wystarczyć na pięć dni. Zanim znowu uciekniemy w chlorofilowe przestrzenie wypełnione ptakami i sarnami. Do mokrego z próżnego…
Najlepiej jednak rankiem. Tak, jeśli chodzi o pisanie najlepiej robić to rano. Wtedy moje myśli jakby lepiej się sklejają ze sobą i wypływają ze mnie zapełniając białe kwadraty w tablecie szybciej niż wieczorem.
Pisanie to żmudny proces i jeszcze nie do końca nie zbadany ale wiem już chociaż, że myśli przychodzą niezależnie od naszej woli. Jakby z innego bytu, który mówi do nas z najgłębszych pokładów osobowości. Czasem nawet krzyczy. Upomina się o uwagę i o całkowite uwolnienie. Natychmiast. Czasem szepcze i płacze. Czasem wyzwala złe emocje by po czasie skupić się na tych dobrych. Tak czy owak, żyje w tym nieokreślonym wnętrzu i materializuje się raz po raz wysyłając ponaglające komunikaty.
Czasem spowalnia, przystaje i cichnie. Nie odzywa się przez kilka dni, żeby po tej pustce wybuchnąć nagle płomieniami ognia piekielnego, w których można się tylko spalić, zatracić wpaść w cug. Lecieć na Flow bez poczucia czasu jak we śnie. Ten proces żyje własnym życiem i do końca nie ma co się z nim spierać. Trzeba raczej go obserwować i dopasować do siebie. Zaprzyjaźnić się z nim i stwarzać dogodną atmosferę. Zapraszać go na randki, rozpieszczać, całować a na koniec wyciskać go jak cytrynę.
Moje pomysły przychodzą nad ranem w nieprzytomnym otwarciu oczu. Kiedy ego jeszcze smacznie śpi. Gdy mam siłę i spokój piszę już od piątej. Wtedy myśli płyną nieprzerwanym strumieniem. Aktywne są te inne pokłady, których logiczny umysł jeszcze nie dogania. Fantazje wibrują w rytm swojej niezależnej energii, a ta z kolei wprowadza drgania w nieznane odmęty mojej jaźni. Wtedy rzeczy łączą się w pary, trójki, czwórki, setki z zupełnie nieoczywistych powodów by na koniec dać w miarę spójny i racjonalny zestaw narzędzi do kreowania narracji. Produkuje słowa, dawno zapomniane i kojarzy je w chmurach całkowicie nieintuicyjnych słów i nazw. To jakby wędrówka po nieznanym lesie, gęstym, pięknym i strasznym zarazem. Kolorowym i pachnącym. Niezwykłym i tajemniczy.
Kreatywność i olśnienia nie przychodzą tylko w kierowanych na cel zadaniach typu burze mózgu. Kreatywność przychodzi indywidualnie, niezależnie i w warunkach spokojnego wyciszenia. Oderwania od zajęć. W nieświadomej relaksacji. Na przerwie, pod prysznicem, w mieszaniu łyżką w zupie, w spojrzeniu przez okno na słupy wysokiego napięcia po lądowaniu szpaków. Tak, to się dzieje samo. Kiedy nie damy się zarżnąć do bólu pracą i zostawimy na to coś miejsce.
To musi być moment przełączenia. Odłączenia od planu. Wyjścia.
Nasz mózg przełącza się na fale alfa.
Automatyczne pisaniei kreatywność
Kreatywność to stan umysłu.
Po przeczytaniu kilku książek i artykułów o kreatywnym pisaniu i wpadłam w temat na dobre, zwłaszcza po książce pt. Pismo automatyczne Michaela Sandlera, którą polecam, wszystkim poszukiwaczom nowych poł,aczeń neuronalnych. Dobrą pozycją dla zabieganych jest również książka Dlaczego marzyciele uratują świat, czyli co nauka o mózgu mówi na temat kreatywności, Hilde Ostby.
Automatyczne pisanie czyli bezmyślne pisanie w lekko śniącym jeszcze relaksie przynosi mi najlepsze teksty, pomysły i niespodziewane rozwiązania. To dobra rozgrzewka przed dniem wymagającym wciąż nowych tematów. Choć metoda trąca szamaństwem i sceptycy mają z niej niezłą bekę jakby to powiedział P., u mnie się przyjęła i rozkręciła na dobre usuwając wcześniejsze blokady wciągnęła w proces twórczy, który cieszy, rośnie a nawet chwilami zadziwia.
Rozwija kręte rewiry, zwłaszcza te bez wcześniejszego dostępu. Jest formą medytacji, która codziennie lub z przerwami otwiera mnie na nowe, grupuje, motywuje, wzmacnia i ustala cele całej tej powiedzmy, działalności.
Alfa
Przełączanie się mózgu na fale alfa jest powiązane z relaksem i stanem odpoczynku, co może sprzyjać kreatywności poprzez zmniejszenie aktywności krytycznej kontroli myślenia. Badania sugerują, że ten stan umysłu może ułatwiać dostęp do nietypowych połączeń w mózgu, co prowadzi do nowatorskich pomysłów i olśnień. Jednakże, kreatywność jest złożonym procesem, który zależy od wielu czynników, więc inne fale mózgowe i czynniki psychologiczne także odgrywają istotną rolę.
Automatyczne pisanie i Manifest Pisarza André Bretona czyli Eksploracja bezgranicznej kreatywności
Automatyczne pisanie, znane również jako automatyzm literacki, jest praktyką polegającą na spontanicznym i nieświadomym zapisywaniu myśli, słów i obrazów. Jest to technika często stosowana w ramach eksperymentów artystycznych i literackich, której celem jest eksploracja głębszych warstw świadomości i wyzwalanie kreatywności bez ograniczeń. Jednym z pionierów tego podejścia był francuski pisarz André Breton, który w swoim Manifestie Surréalizmu (1924) zachęcał do wykorzystywania automatyzmu jako narzędzia do odkrywania autentycznej, nieświadomej twórczości.
Breton, współzałożyciel ruchu surrealistycznego, wierzył w potencjał nieświadomości i podświadomości jako źródła autentycznej ekspresji artystycznej. Jego manifest zachęcał pisarzy i artystów do eksploracji „stanu czystego psychicznego automatyzmu”, który umożliwiałby im wyzwolenie się od ograniczeń racjonalnego myślenia i kontroli. W ten sposób tworzyliby dzieła, które byłyby bardziej autentyczne i głębokie, przekraczając granice norm społecznych i estetycznych.
Praktyka automatycznego pisania polegała na spontanicznym zapisywaniu myśli, marzeń, obrazów czy dialogów bez zastanowienia się nad ich logiczną poprawnością czy sensownością. Pisarze, często w stanie transu lub relaksu, pozwalali, by słowa płynęły swobodnie, odsłaniając nieświadome myśli i emocje. Efektem tego procesu było często dzieło zaskakujące, niekonwencjonalne i pełne niespodziewanych skojarzeń.
Wpływ praktyki automatycznego pisania na twórczość literacką był znaczący, zarówno w ramach ruchu surrealistycznego, jak i poza nim. Pisarze eksperymentowali z tą techniką, aby przełamać konwencje literackie i odkryć nowe sposoby wyrażania siebie. Dla niektórych było to narzędzie wyzwalające blokady twórcze, pozwalające na swobodniejsze i autentyczne wyrażanie myśli.
Jednak praktyka automatycznego pisania nie była pozbawiona kontrowersji. Niektórzy krytycy zarzucali, że prowadzi ona do chaotycznego i bezładnego tworzenia, pozbawionego struktury i sensu. Ponadto, istnieją wątpliwości co do autentyczności i wartości artystycznej tekstów wytworzonych w ten sposób, gdyż mogą one być postrzegane jako jedynie przypadkowe zapisy myśli, niezwiązane z prawdziwą kreatywnością.
Mimo tych kontrowersji praktyka automatycznego pisania pozostaje fascynującym eksperymentem artystycznym, który kontynuuje inspirację dla wielu twórców. Manifest André Bretona nadal stanowi istotny punkt odniesienia dla tych, którzy dążą do eksploracji granic kreatywności i odkrywania nowych sposobów wyrażania siebie poprzez literaturę i sztukę. Jego zaproszenie do odkrywania nieświadomego i swobodnego tworzenia nadal inspiruje do działań w duchu surrealistycznej rewolucji umysłu.
Kingfisher.page 