Śniły mi się ściana drzew z jasnymi mokrymi koronami, jak po intensywnym deszczu ustawione rzędem pod oknami naszego blokowiska, w ogródkach pod oknami, z których ktoś usunął żywopłoty. Były wysokie i majestatycznie. Nie były stare. Miały okrągłe zdrowe liście trochę jak u lipy lub leszczyny. W jednym ogródku miały szarą korę jakiś nieokreślony gatunek a w drugim korę przypominającą pnie brzozy. Mokre korony robiły wrażenie, zachwycały. Były piękne i wielkie. Zastanawiałam się jak uchwycić je w kadrze. Jak daleko odsunąć się żeby zmieściły się w kwadracie obiektywu… Taki piękny widok!
Klatka schodowa, parter.
A później młoda kobieta z parteru przepraszała mnie z przejęciem za swoje zachowanie. Mówiła, że zaczęła dopiero brać leki i że od teraz będzie z nią lepiej. Ucieszyło mnie to jakbym od dawna znała jej osobistą historię. Oczywiście, odpowiedziałam, że to fajnie i że wtedy sobie wreszcie spokojnie pogadamy. Czułam prawdziwą relację, radość i dobroć.
Nieokreślona czasoprzestrzeń.
Później „młody” Stuhr, tak ten Stuhr nagrał z nią piosenkę i nakręcił clip. Nie byli pewni tego czy utwór jest dobry. Na muzycznym filmiku było mnóstwo zabawy i machania granatowo niebieskimi szalikami, szarfami czy apaszkami cokolwiek to było wypełniało falistymi ruchami z prawej do lewej całą przestrzeń. Słychać było śmiechy i chichy, ale kompozycja była spójna, wpadająca w ucho i naprawdę dobra. Mówiliśmy im, że jest ok, że jest super, to wspaniałe! Sthur się nie spodziewał. Wszyscy w byliśmy szczęśliwi. Po prostu manualna bajka. To wspaniały sen!
Drzewa.
Ale najbardziej pamiętam obraz drzew z białą korą. Drzewa do nieba. Stojące nierzeczywiście przed parapetami naszego bloku. Ciemna soczysta zieleń. Były ukojeniem. Symbolem. Czymś ważnym.
Drzewa.
To był naprawdę dobry sen. Dał mi dużo dobrych emocji. Dziękuję, za ten prezent. Wszechświat mi sprzyja. Jestem wdzięczna. To będzie dobry dzień. Zwłaszcza, że jutro jest wolny czwartek!
Zapytałam AI, co znaczą drzewa, co znaczy mój sen. Oto odpowiedź:
„Drzewa we śnie często symbolizują wzrost, stabilność i życie. Rzędy drzew mogą reprezentować struktury, które dają wsparcie i ochronę, a także wskazywać na porządek i harmonię w twoim życiu.
Biała kora drzew może symbolizować czystość, nowe początki lub jasność myśli i uczuć. Ciemnozielone liście natomiast mogą odzwierciedlać zdrowie, witalność oraz poczucie ugruntowania i bezpieczeństwa.
Kontekst, że drzewa znajdują się przed twoim blokiem, może sugerować, że te aspekty (stabilność, wzrost, czystość, zdrowie) dotyczą twojego najbliższego otoczenia, domu lub życia rodzinnego.
Warto jednak pamiętać, że interpretacje snów są bardzo subiektywne i mogą się różnić w zależności od osobistych doświadczeń i uczuć”.
Zbliża się czwartek. Wolny czwartek. Kolejny długi weekend. Zabierzemy się na bagna i odpoczniemy w zieleniach mokrych od świtów. Mgieł spowijających las i pola z wystającymi rogami koziołków.
Idąc na bagna trzymam się wyznaczonych ścieżek. Na obrzeżach piasek jest jeszcze w miarę suchy ale między trzcinami zaczynają się błota i kałuże. Tutaj kalosze mogą się zapadać, dlatego najlepiej skakać po kępkach traw. Trzymać się sarnach ścieżek przecinających ziemię w nieoczekiwanych miejscach, jeśli chce się zobaczyć coś naprawdę ciekawego. Pędy płonne skrzypów już dawno przyjęły postać nadziemnych drzewek z okółkowym pierścieniami segmentów nałożonych na siebie jak klocki, z długimi włosami. Końskie ogony.
Przy nich błoto zapada się najbardziej ale nie sposób ominąć widok ich pięknych ciał zatopionych w kroplach rosy. Odbijają światło lepiej niż inne rośliny tego dzikiego ogrodu. Prześwitują rurki łodyg. Nad nimi unosi się zapach ukrytej gdzieś pomiędzy drzewami mięty rozpuszczonej w porannej mgle nadając wilgotnymi powietrzu świeżości jakiej nie pobije żaden sztuczny łazienkowy rozpylacz. Dzięki temu zmysły przełączają się na tryb relaksu. Spoczynkowy rodzaj wytchnienia.
Między tymi wrażeniami pojawia się zapach spoconej sierści saren i przeszywający kwas moczu lisów prawie jak kotów. Jednak to nic w porównaniu mocnej barwy smrodu bobrzego potu. To jest dopiero smród! Zastanawiam się zawsze jak ja muszę śmierdzieć w tej mozaice, gdy bombarduję ich zmysły trującą mozajką człowieczego odoru.
Wydeptywanie sztucznych ścieżek, łamanie gałązek, wylewanie potu z ludzkich zagięć i szczelin oraz gorąca para buchającą miarowo przez otwór gębowy. Oto nadchodzi ludzkość. Chciałoby się powiedzieć przepraszam za swój smród, więcej nie będę… Ale to nie prawda. Do zobaczenia za tydzień!
Zmysły
Zmysły. Mamy je wszyscy. Ale, co o nich wiemy? Widok to wrażenia obrazów. Dźwięki wpadające w uszy wyrównują nasze krzywe mózgowe wprowadzając nas w fale alfa szczebiotami ptaków i pomrukiwaniem jeleni. Dotyk mchu zaspokaja potrzebę miękkości. Przytula i rozluźnia jak głaskanie psa. Krzewy dzikiego bzu wybuchają słodką bryzą spomiędzy świeżości traw i ziół, a wszystko to zatopione w syropie miodowej woni świerków.
Mieć świadomość posiadania zmysłów jest już samo w sobie kojące ale im dłużej się nad tym zastanawiam, łapię się jak niewiele o zmysłach wiemy. Rozdzielenie wzroku od zapachu i dotyku tworzy raczej sztuczne podziały, które zacierają się gdy wchodzimy do lasów czy ogrodów. Nasze ciała przecież reagują inaczej, kompleksowo,całościowo w nieokreślony sposób postrzegają głębię piękna, a czym to tak naprawdę robią jest dla mnie zagadką, jak rozprawy o instynkcie i przeczuciach. Jesteśmy barometrami wrażeń sensorycznych przetwarzaczami gęstości przestrzeni. Czujemy całym ciałem jak krety w wąskich korytarzach. Wczuwamy się w nastroje, zarażamy radością. Odmieniamy wilgoć i chłód przez wszystkie przypadki.
Nowe badania przynoszą nowe zaskakujące informacje. Ale nikt nam ich nie wyjaśnia a literatura na ten temat jest skąpa. Mam jedną fajną książkę Brauna na ten temat ale została przykryta rzędem innych okładek w moim cyfrowym zbiorze. Muszę wrócić do niej w ten weekend, ponieważ jest tam sporo ciekawostek w temacie zapachowych kontemplacji, ale to nic w porównaniu do całej reszty niezbadanej sensoryki nieświadomego swych możliwości mocy zmysłowych człowieka.
„Siedem zmysłów” Rüdigera Brauna
Książka „Siedem zmysłów. Jak je zrozumieć i wykorzystać by lepiej żyć”, Rüdigera Brauna stanowi fascynujące studium na temat ludzkich zmysłów, które wychodzą poza tradycyjne pięć (wzrok, słuch, smak, węch, dotyk). Braun prezentuje nie tylko naukowe podstawy działania zmysłów, ale także ich psychologiczne i praktyczne aspekty, proponując sposoby, w jakie możemy je świadomie wykorzystywać do poprawy jakości życia.
Tradycyjne Pięć Zmysłów
Braun szczegółowo omawia tradycyjne pięć zmysłów, skupiając się na ich biologicznych i neurologicznych podstawach. Zwraca uwagę na złożoność procesów sensorycznych, podkreślając, że zmysły działają nie tylko jako niezależne systemy, ale także w silnej korelacji z mózgiem. Przykładem jest tutaj synestezja, gdzie aktywacja jednego zmysłu prowadzi do automatycznego pobudzenia innego.
Trzy Nowe Zmysły
Największą innowacją w podejściu Brauna jest wprowadzenie koncepcji trzech dodatkowych zmysłów:
Zmysł propriocepcji: Jest to zmysł odpowiedzialny za percepcję pozycji i ruchu ciała. Dzięki propriocepcji możemy bez patrzenia wiedzieć, gdzie znajdują się nasze kończyny. Braun podkreśla znaczenie tego zmysłu w codziennym funkcjonowaniu, od chodzenia po schodach po bardziej skomplikowane czynności sportowe.
Zmysł równowagi: Związany z uchem wewnętrznym, zmysł równowagi pomaga nam utrzymać stabilność i orientację przestrzenną. Autor wskazuje na jego kluczową rolę w koordynacji ruchowej oraz w percepcji naszego ciała w przestrzeni.
Zmysł interocepcji: Jest to zdolność odczuwania stanu wewnętrznego naszego ciała, takich jak głód, pragnienie, ból czy zmęczenie. Braun sugeruje, że rozwinięcie interocepcji może znacząco poprawić nasze zdrowie i samopoczucie, pomagając lepiej rozumieć potrzeby naszego organizmu.
Integracja zmysłów i praktyczne zastosowania
Braun przedstawia teorie naukowe, ale również praktyczne ćwiczenia, które mają na celu rozwinięcie i zintegrowanie wszystkich siedmiu zmysłów. Autor sugeruje, że świadomość i trening naszych zmysłów może prowadzić do:
Lepszej koordynacji ruchowej i sprawności fizycznej
Zwiększenia zdolności poznawczych i kreatywności
Lepszego zarządzania stresem i emocjami
Poprawy jakości snu i ogólnego zdrowia
„Siedem zmysłów” zachęca do głębszego zrozumienia i docenienia naszych zmysłów. Autor pokazuje, że zmysły to nie tylko narzędzia do odbierania informacji z otoczenia, ale również kluczowe elementy wpływające na nasze codzienne życie i samopoczucie. Integracja i świadome rozwijanie wszystkich siedmiu zmysłów, jak sugeruje Braun, może prowadzić do bardziej pełnego, zdrowego i satysfakcjonującego życia.
Bibliografia
Braun, R. (2023). Siedem zmysłów. Jak je zrozumieć i wykorzystać by lepiej żyć. Warszawa: Wydawnictwo MUZA SA
Kompozycja barwna w fotografii: Kolor jako temat, spostrzeganie koloru, wyrażanie emocji i energia
Fotografia jest sztuką uchwytywania chwil, ale to, co wyróżnia dobrą fotografię od przeciętnej, to umiejętność manipulowania elementami kompozycji, w tym kolorami. Kolor w fotografii nie tylko przyciąga wzrok, ale również odgrywa kluczową rolę w wyrażaniu emocji, tworzeniu nastroju i komunikowaniu przekazu. Zrozumienie, jak kolory działają i jak można ich użyć, jest fundamentem dla każdego fotografa pragnącego tworzyć wizualnie fascynujące obrazy.
Kolor jako temat
Kolor może być głównym tematem fotografii, nadając jej charakterystyczny styl i wyjątkowość. Fotografowie często poszukują scen z dominującym kolorem, który może stać się centralnym punktem obrazu. Na przykład, intensywnie czerwona ściana może przyciągać wzrok i nadawać zdjęciu energii, podczas gdy łagodny niebieski kolor nieba może wprowadzać spokój i harmonię.
Wybór kolorów jako tematu wiąże się z selektywnym podejściem do fotografowania. Fotografowie mogą poszukiwać miejsc i przedmiotów, które mają mocne i wyraziste barwy, często tworząc serwisy fotograficzne z wyraźnie zdefiniowaną paletą kolorów. Ten świadomy wybór pomaga w budowaniu spójności wizualnej w całej kolekcji zdjęć.
Spostrzeganie koloru
Ludzki mózg przetwarza kolory w sposób, który może wpływać na nasze emocje i percepcję. Kolory mogą wywoływać różne reakcje w zależności od kultury, kontekstu i osobistych doświadczeń. W psychologii koloru istnieje wiele teorii na temat tego, jak kolory wpływają na nasze nastroje i zachowania. Na przykład:
Czerwony: kojarzy się z energią, pasją i niebezpieczeństwem. Może przyspieszać tętno i zwiększać poziom adrenaliny.
Niebieski: działa uspokajająco, jest związany z poczuciem spokoju i stabilności. Może obniżać ciśnienie krwi i wprowadzać w stan relaksu.
Żółty: wywołuje uczucie szczęścia i ciepła, ale w nadmiarze może być przytłaczający.
Zielony: kojarzy się z naturą, świeżością i harmonią. Działa uspokajająco i może sprzyjać koncentracji.
Fotografowie, świadomi tych psychologicznych aspektów koloru, mogą strategicznie wybierać barwy, aby wzmacniać przekaz swoich zdjęć.
Wyrażanie emocji
Kolory mają niezwykłą moc wywoływania i wyrażania emocji. Poprzez odpowiedni dobór kolorów, fotografowie mogą wzmocnić emocjonalny wydźwięk swoich zdjęć. Ciepłe kolory, takie jak czerwony, pomarańczowy i żółty, często używane są do wyrażania radości, pasji i energii. Z kolei zimne kolory, takie jak niebieski, fioletowy i zielony, mogą wprowadzać nastrój spokoju, melancholii lub tajemnicy.
Fotografia czarno-biała również korzysta z koncepcji koloru, choć w subtelniejszy sposób. Poprzez brak koloru, fotografowie mogą skupić się na kontrastach, teksturach i formach, co pozwala na inne sposoby wyrażania emocji i znaczeń.
Energia i dynamika
Kolory w fotografii mogą także wpływać na postrzeganą energię i dynamikę obrazu. Intensywne, nasycone barwy dodają witalności i mogą kierować uwagę widza na kluczowe elementy zdjęcia. Zastosowanie komplementarnych kolorów, takich jak niebieski i pomarańczowy, może tworzyć wrażenie napięcia i ruchu, co dodaje obrazowi dynamiki.
Z kolei monochromatyczne kompozycje, gdzie używa się różnych odcieni jednego koloru, mogą wprowadzać poczucie spójności i harmonii, tworząc bardziej stonowane i wyrafinowane obrazy. Granie światłem i cieniem w monochromatycznej palecie może dodatkowo wzmocnić głębię i dramatyzm fotografii.
Praktyczne zastosowanie koloru w fotografii
Aby efektywnie wykorzystać kolor w fotografii, warto pamiętać o kilku kluczowych zasadach:
Paleta kolorów: Wybieraj kolory świadomie, mając na uwadze ich psychologiczne i emocjonalne oddziaływanie.
Kontrast i harmonia: Eksperymentuj z kontrastującymi kolorami, aby stworzyć dynamiczne kompozycje, lub zharmonizowanymi paletami, aby uzyskać spójny wygląd.
Światło i cień: Manipuluj światłem, aby wydobyć kolory i tekstury, co może wzmocnić emocjonalny przekaz zdjęcia.
Tło i otoczenie: Zwracaj uwagę na tło i otoczenie, aby uniknąć konfliktów kolorystycznych, które mogą odwracać uwagę od głównego tematu.
Eksperymentowanie: Nie bój się eksperymentować z różnymi kombinacjami kolorów, filtrami i technikami postprodukcji, aby odkryć unikalne efekty.
Kolor w fotografii to potężne narzędzie, które może przekształcić zwykły obraz w arcydzieło pełne emocji i znaczeń. Poprzez zrozumienie i umiejętne stosowanie kolorów, fotografowie mogą tworzyć dzieła, które nie tylko przyciągają wzrok, ale również pozostają w pamięci widzów na długo.
Znów początek. Szósta na zegarze. Od nowa jak w Dniu świstaka. Te same zadania, gesty, słowa. Klocki dnia przesuwają się w tym samym tempie tworząc te same budowle. Duszno mi w tym mieście, w tym pokoju, w tym łóżku. Przestrzeń mnie wzywa a tu można tylko w ścisku przekładać się na boki w wąskich kiszkach pomieszczeń. Ta ciasnota przekłada się na umysł, który nie może się uwolnić z tego więzienia. Chce lecieć, wyrwać się do lotu a uderza wciąż o sufit i podłogę. Później już nie wstaje.
Jak się uwolnić? Wszystkie próby kończą się niepowodzeniem. Generowanie spontaniczności zostaje wyśmiane przez kołowrotek tygodnia. Aby do piątku aby do piątku a poniedziałek to zło. Jak możemy sobie to robić przez tyle lat. Tak pościelić w swoim więzieniu, że nie ma już powrotu do niczego innego niż codzienność. Szarość, powtarzalność.
Wiosna jeszcze się wdzięczy za firanką terminów. Można wyjrzeć przez oczko koronki by zobaczyć inne istoty żyjące w innych wymiarach przestrzeni. Można podnieść głowę i zobaczyć chmury. Można zamiast klepek starego parkietu zobaczyć trawę. Zamiast ściany drzewo. To za mało. Żeby umysł odpoczął ale jednak. Czy ten ptak na płocie nie przyleciał po moją duszę?
Sny znowu jawią się niepewne. W ucieczkach, poszukiwaniach i niepokoju. Słoneczne miasto może we Włoszech, piaskowe mury i jasne olbrzymie drzwi do wielkiego budynku, z którego wychodzę a później wracam w szaleńczym biegu, poszukując wielkich drewnianych drzwi, które nie wiadomo dlaczego chowają się w zakamarkach zagięć murów. Chyba ktoś mnie goni. Napięcie rośnie i rośnie. Przyspieszam.
Dobrze chociaż że świeci słońce i wątła nadzieja w maleńkim przeczuciu tli mi się nieśmiało za uszami, że to tylko jakieś terminy, należności, zobowiązania. To mnie goni. A jednak pod postacią ludzką jednak ona mi się nie manifestuje.
Środkiem ulicy przechodzi szeroko kolumna ludzi w niebiesko żółtych ubraniach, z plakietkami na szyjach, zawieszonych na długich smyczach. Wyglądają jak ekipa filmowa i chyba tym właśnie są. Kobieta z blond włosami upiętymi w niedbały kucyk, z widocznymi czarnymi odrostami wysuwa się przed szereg… I to chyba wszystko. Zagubienie i strach z nutą wakacyjnych wrażeń. Takie emocje zapamiętuję z tego nie wiadomo czego. Miasto i słońce. Brązowe drzwi. Nie było aż tak źle, ale jednak.
Słońce wlewa się przez pokój chłopców na podłogę oświetlając białe framugi. Cisza. Na cyferblacie czarnego zegarku 6:05. Jeszcze nie wiadomo czy pojedziemy dzisiaj na bagna. J. twierdzi, że jest za chłodno, a ogrzewanie wyziębionych pomieszczeń kosztuje fortunę a więc zostaje tylko odpoczynek przy Netfliksie i cydrze z chipsami. Ale najpierw piątek gospodarczy.
Kurze niewycierane od dwóch tygodni zalegają na półkach i podłogach. Dzisiaj dostaję baty za nieregularność prac ścieralniczo-porządkowych. kręgosłup pierdolnie jak nic. Najpierw jednak przygotowania szkolne. Śniadanie, ciuchy, kłótnia, łazienka… Później cisza. Lekka wibracja po wyjściu. Ptaków śpiew za oknem. Chwila zastanowienia. Ściągnięcie się w sobie i branie się w garść, odnajdowanie siły i branie się za to czego od lat nie cierpię.
Jak dorobię się godnych pieniędzy oddeleguję te czynności komuś innemu. Na te słowa zwykle wywołuję śmiech u J. , który wtedy mówi, że i tak sam to zrobi. Co się zwykle dzieje, kiedy nie ma siły zająć się domem na bagnach. Nie da zarobić pracowitym sprzątaczkom a zła karma dopada właśnie mnie. Gdyby nie posprzątał i nie zakonserwował wszystkich urządzeń rurowo-przepływowo-gazowych pewnie nie jeździlibyśmy tam na weekendy. Chwała mu za to. Sprzątanie dwóch chałup wykracza poza mój fizyczny potencjał. Sprzątanie wysysa ze mnie energię, pozbawia spokoju, męczy niemiłosiernie swoją cyklicznością i bezsensem powtarzalności, o niesprawiedliwości bycia kobietą nie wspomnę.
Jednak po wycieraniu, myciu, układaniu i szorowaniu przychodzi taki dziwny moment oczyszczenia, który przez krótki czas daje jakąś dziwną rekompensatę za włożony trud. Uczucie, że jednak Wszechświat mi sprzyja, że widzi moje zmagania i walkę, a nawet przytula moją rozedrganą i w kółko zmęczoną duszę do swojego wielkiego serca. Ale ta chwila jest stanowczo za krótka i stanowczo niewarta mojego wysiłku nawet, kiedy ruchy naprzemienne generują lepszą pracę mózgu. To stanowczo za mało.
Świat składa się z brudu. Z brudem walczymy nieustannie każdego dnia w naszych domach i umysłach; w pracy; w szkole i na ulicach. Kiedy skończysz ktoś znowu wszedł do sieni i narobił śladów z błota. Wściekasz się i zaczynasz cały proces od nowa. Zapominasz, że najpiękniejsze kwiaty wyrastają na błocie, na bagnie, na śmietnikach. Jednak to żadne pocieszenie kiedy sprzątaniu nie ma końca. Nie jesteś tym kwiatem tylko sprzątaczką. Chwytasz się myśli końcowej. Dalej szukasz pocieszenia i sensu. Tam też nic. Głucho.
Dlatego na prace gospodarcze wybieram piątek. Może to nieintuicyjne ale piątek sam w sobie jest pocieszeniem. Jest obietnicą wolności i zmiany. Po najgorszym przyjdzie lepsze, a wszystkie cykle przeciążeń i nadwyrężeń zamkną się w jednym dniu. Jutro jawić się będzie słonecznym odpoczynkiem i zakwasami. Bez sensu a jednak.
Dzień się rozkręca w rosnącej z minuty na minutę temperaturze. Szum aut przelatuje za oknem. Czasem cichnie i słychać nasilający się szczebiot ptaków. Tutaj królują miastowe kosy i szpaki. Leżę i patrzę na czarną tarczę zegara. Wskazówki stworzyły z białych wskazówek prostą prostopadłą dzieląc czarny okrąg na pół. Niby wcześnie a już w głowie za późno. Wtorek chichocze nadmiarem zadań. Poniedziałek sprawił się dobrze. Płynnie wypełnił całą przestrzeń i odhaczyłam wszystkie zadania. Dzisiaj czuję zmęczenie. A jednak wczoraj za dużo wszystkiego. Spadek energii. Mobilizuję siły ale dalej tkwię w miejscu. Może za chwilę uda mi się zacząć ale jeszcze jeszcze… Przepływam myślami. Znowu jestem wodą. Wylewam się z zakamarków i docieram do najmniejszych zagięć w ścianach. Zaraz mnie nie będzie, zaraz się rozpłynę zaraz rozpuszczę. Wspominam łąkę. Dzikie łąki są jak kolorowe sny.
W niedzielę przywitałam świt na dzikiej łące. W zasadzie to pole rzepaku przeplatane czerwienią maków i błękitem chabrów. Na pędach pojawiły się rurkowate strąki z nasionami, którymi obżerają się ptaki różnej maści. Grubodzioby, dzwońcie, szczygły, makolągwy, trznadle cytrynowe, szare a nawet mazurki. Nad wszystkim unosi się mgła. Trawa chlupie od rosy. Wlewa się z każdym krokiem do moich kaloszy. Błotniak a może myszołów kołuje nad głową. W oddali kłócą się kruki. Czasem słychać od strony Dzierżoniowa klangor żurawi. Niestety nigdy ich nie widzę.
Czaple lecą parami nad staw polować. Z nad rzepaku gdzie nie gdzie unoszą się rogi z czujnymi uszami koziołków i saren. Ich maluchy jeszcze nie wystają nad powierzchnię zielonej masy więc bezpiecznie buszują w zbożu. Na końcu polnej ścieżki zagulgotał bażant. Zawsze w bezpiecznej odległości. Zawsze czujny i nadmiernie spanikowany. Gotowy do wrzaskliwego chaotycznego lotu w ciągłym lęki i popłochu. Najgłośniejsze stworzenie mglistego poranka.
Żołny dzisiaj nie siedzą na drutach, szkoda. Przede mną i tak morze możliwości. Przestrzeń wypchana jest ptakami po brzegi. Coś zawsze wpadnie. Kadr rozciąga się aż pod Ślężę – górę mgieł. Nie mam kiedy na nią się wdrapać. Żałuję ale nieznacznie. Wolę po zdjęciach rozciągać kości na tarasie w promieniach słońca. Medytować w zieleniach moich świerków. Nagrzewać się do czerwoności aż stawy zaczną działać jak nowe. Pozwalam nastrojowi podnosić się i wibrować na najwyższym możliwym poziomie. Podziwiać siłę rozkręcającego się poranka aż do południa kiedy wszyscy ruszą do swoich mniej lub bardziej potrzebnych weekendowych zajęć. Ja już jestem po…
Podobno ptaki zastygające na gałęziach przechowują ludzkie dusze.
Mojego kosa obserwuję na czubku drzewa przed oknem. Siada tam każdego ranka, od tygodnia. Próbowałam już nie raz sfotografować jego czarne ciałko ale gdy wracam z aparatem już go nie ma.
Podobno ptaki przenoszą ludzkie dusze. Transportują je z naszego świata do innego. Są naczyniami. Pojemnikami na zużytą jaźń. Mam nadzieję, że nie jest im cieżko w tym procesie, w tej wędrówce.
Tak, istnieją legendy, baśnie i wierzenia z różnych kultur, w których ptaki są uważane za istoty, które przenoszą ludzkie dusze po śmierci. Na przykład w mitologii greckiej istnieje wiara, że dusze zmarłych mogą przekształcać się w ptaki, takie jak sowy lub jastrzębie. W mitologii egipskiej wierzyło się, że dusze zmarłych podróżują do krainy zmarłych na barkach prowadzonych przez boginię o imieniu Maat. W wielu kulturach również wierzono, że ptaki, zwłaszcza orły, są pośrednikami między ludźmi a bogami. Te wierzenia odzwierciedlają różnorodność kulturową i sposób, w jaki ludzie interpretują życie i śmierć.
Kiedy w po covidowych powikłaniach nasz sąsiad leżał w śpiączce. Na czubek świerku przed moim balkonem przylatywał kos. Siedział dumny i jakiś taki spokojny. Patrzyłam w jego czarne oczka z charakterystyczną żółtą obwódką gdy wywieszała pranie. On siedział i milczał. Energia zastygała na chwilę razem z nim. Robiło się dziwnie. Być może tylko mojej głowie. Takie duże stop. Pauza w przewijające się taśmie życia.
Po tygodniu zobaczyłam klepsydrę na drzwiach wejściowych do naszej klatki. Sen farmakologiczny zamienił,się w sen wieczny. Nigdy nie zobaczymy już sąsiada.
Kos więcej się nie pojawił. Teraz zastępują go zielone sikorki.
W niektórych folklorach kosy są postrzegane jako przewoźnicy dusz zmarłych do zaświatów lub krainy zmarłych. Na przykład, w mitologii słowiańskiej kosy czasem były uważane za istoty, które przewoziły dusze zmarłych do świata zaświatów.
Nie odnalazłam żadnych potwierdzeń. Kto wie, może jeszcze nie trafiłam na właściwe księgi. Tak niewiele wiemy o mitologii Słowian. Dopiero wraca do łask.
Odkąd pamiętam fascynował mnie i wyznaczał nowe ścieżki świadomości. Podziwiałam go za jego otwartość i zainteresowania, na które składało się praktycznie wszystko. Najpierw obejrzałam film, później posypały się książki.
Oliver Sacks, znany neurolog i autor, zainspirował niezliczone pokolenia swoimi badaniami nad umysłem i jego relacją z otaczającym nas światem. Jego eksploracja terapeutycznej mocy ogrodów i muzyki ukazała niezwykłą siłę natury w uzdrawianiu ludzkiego umysłu i ciała.
W swoich rozważaniach Sacks podkreślał, że ogrody są oazami spokoju i harmonii w dzikim zgiełku życia codziennego. Obserwując roślinność, dotykając ziemi i słuchając dźwięków natury, człowiek może znaleźć schronienie przed stresem i chaosem współczesnego świata. Dla Sacksa, ogrody nie tylko przynoszą fizyczną ulgę, ale również odzwierciedlają wewnętrzne stany emocjonalne. Każdy krok w ogrodzie jest podróżą w głąb samego siebie, do miejsca, gdzie spokój i radość są nieuchronnymi towarzyszami.
Podobnie jak ogrody, muzyka ma moc dotykania naszych najgłębszych emocji i wspomnień. Sacks eksplorował związki między dźwiękiem a umysłem, pokazując, jak melodyjne dźwięki mogą wywołać uczucie błogości i bezpieczeństwa. Dla niego muzyka była nie tylko sztuką, ale także narzędziem terapeutycznym, zdolnym do leczenia duszy i ciała. Dźwięki gitary czy pianina mogły być kluczem do przekroczenia granic własnych ograniczeń i odkrycia nowych możliwości.
W świetle tych rozważań Sacksa, terapia ogrodem i muzyką stają się drogą do odnalezienia równowagi w życiu. Przebywanie w ogrodzie czy słuchanie ulubionych utworów muzycznych staje się praktyką medytacyjną, która pozwala nam oderwać się od codziennych trosk i zanurzyć w chwili obecnej. To w tych chwilach spokoju i radości znajdujemy siłę do radzenia sobie z wyzwaniami życia.
Spokój, radość i harmonia, których doświadczamy w kontakcie z naturą i sztuką, są drogowskazami w podróży ku pełni życia.
Film
Film z Robinem Williamsem o życiu i pracy Olivera Sacksa to fascynujące dzieło, które ukazuje nie tylko naukową geniusz Sacksa, ale także jego człowieczeństwo i unikalne podejście do ludzkiej egzystencji. Film (Tu cały film) eksploruje głębokie związki między umysłem a naturą oraz siłę terapeutyczną sztuki i muzyki, co było jednym z kluczowych tematów w życiu i pracy Sacksa.
Robin Williams wcielił się w postać Olivera Sacksa z pasją i empatią, przenosząc na ekran jego charakterystyczną osobowość i niezwykłe osiągnięcia naukowe. Film ukazuje różne etapy życia Sacksa, poczynając od jego młodości i kariery naukowej, aż po późniejsze lata, gdy stał się jednym z najbardziej znanych neurologów na świecie.
Główny wątek filmu koncentruje się na relacji między Sacksem a jego pacjentami, w tym na szczególnej historii jednego z nich, która stała się inspiracją dla jego pracy naukowej i literackiej. Poprzez tę relację film pokazuje, jak Sacks wykorzystywał swoją wiedzę i pomysłowość, aby pomagać ludziom w pokonywaniu ich chorób i ograniczeń.
Jednym z najważniejszych aspektów filmu jest eksploracja pasji Sacksa do muzyki, zwłaszcza jazzu, który był integralną częścią jego życia i pracy. Poprzez sceny, w których Sacks słucha ulubionych utworów jazzowych, film ukazuje jego unikalne podejście do terapii i jego wrażliwość na sztukę jako źródło uzdrowienia dla ludzkiego umysłu.
Film o Oliverze Sacksie z Robinem Williamsem to nie tylko portret wybitnego naukowca, ale także opowieść o ludzkiej sile wyobraźni, empatii i nadziei. Przez pryzmat życiorysu Sacksa film ukazuje, jak głębokie zrozumienie umysłu i jego relacji z otaczającym światem może prowadzić do prawdziwej transformacji i uzdrowienia.
5. 35. Pachnie świeżością. Chłodny poranek wpływa do kuchni przez uchylone okno i zahacza o sypialnię. Nie wstanę drugi raz żeby je przymknąć, bo mi się nie nie chce. Awaria cieplej wody wyznaczy nowe kierunki tego dnia. Będą kłopoty. P. nie cierpi zmian. Nie będzie chciał jechać na uczelnię. Jeszcze o tym pomyślę, ale o szóstej.
Co dzisiaj robić? Ranek zerwał mnie wcześniej. Ptaki piszczą w wiosennym uniesieniu. Nie ma szans już na drzemkę. Zaczynamy pierwszą część podróży. Woda niesie mnie przez zakamarki wspomnień. Przepływy pchają się w wydrążone korytarze. Fala myśli z którą walczyć się nie da przynosi swoje odkupienie. Nic się jeszcze nie wzmaga na tyle żeby wybudzić lęk jednak coś przysiada za uszami w niepewnym oczekiwaniu nie wiadomo na co.
Czwartek mierzy się ze sobą ale rozwija z małego pączka kierując głowę do światła. Wygra tę walkę ze sobą i ostatecznie stanie się pozytywnym. Kwiaty mi się nie przyśniły jak zakładałam. Panować nad snami to jedno ale je wywołać na życzenie, to już inna historia. W starych księgach istnieją wskazówki na ten temat, chociażby w jodze snu. Niestety egzemplarz wysprzedany. Magazyn księgarni jest pusty w temacie marzeń sennych zatem trzeba przybrać inną formę poszukiwań i uzbroić się w cierpliwość.
Kwiaty to symbol odrodzenia, siewu, rozwoju i przekwitania. Piękna i mocy dającej ukojenie. Kwiaty w zależności od wierzeń i nastawiania w naszych głowach mogą być wszystkim dobrym co nadejdzie. Dają ukojenie. Są zachwytem i uwolnieniem. Ich kolory dają wewnętrzną radość w śnieniu i jawie. Śniąc o kwiatach przechodzimy w stan radosnego spoczynku, który daje ten prawdziwy odpoczynek. To jak leżenie na trawie wśród główek kwiatów widzianych z perspektywy mrówki od dołu przez pryzmat promieni przenikających przez róże i fiolety, które odbijają się na twarzy w ciepłych refleksjach.
Symbole snów mogą różnić się w zależności od kultury i osobistych doświadczeń, ale kwiaty często symbolizują różnorodne emocje, stan umysłu i relacje. Na przykład, kwiaty mogą reprezentować piękno, radość, żal, tajemnicę, czy nawet miłość. Interpretacja snu z kwiatami zależy więc od kontekstu snu oraz uczuć i doświadczeń osoby śniącej.
Niektóre senniki wskazują, że rozkwitające kwiaty symbolizują rozwój osobisty, zarówno w obszarze prywatnym, jak i zawodowym. Dojrzałe mogą natomiast wróżyć osiągnięcie stanu absolutnego spokoju.
Absolutny spokój jest zawsze nagrodą. Ale to już wiemy.
Odkryj Jogę Snu: Techniki i korzyści
Joga snu, znana również jako yoga nidra, to praktyka, która prowadzi do głębokiego relaksu i spokoju umysłu. Podczas tej praktyki osoba pozostaje w stanie półświadomości między jawą a snem, co prowadzi do odprężenia ciała i umysłu. Choć może się wydawać, że sen to po prostu bierny stan, joga snu daje kontrolę nad tym procesem, co ma potężny wpływ na ogólne samopoczucie i zdrowie.
Jak praktykować Jogę Snu
Znajdź ciche miejsce: Znalezienie cichego i spokojnego miejsca jest kluczowe do skutecznej praktyki jogi snu. Wybierz miejsce, gdzie nie będziesz zakłócany, i przygotuj wygodne miejsce do leżenia.
Przygotuj się na relaks: Przed rozpoczęciem praktyki załóż wygodne ubrania i przygotuj się na głęboki relaks. Możesz również użyć poduszki lub koca, aby poczuć się jeszcze bardziej komfortowo.
Skoncentruj się na oddechu: Rozpocznij praktykę jogi snu poprzez skoncentrowanie się na oddechu. Zanurzaj się w rytmie swojego oddechu, zwracając uwagę na wdech i wydech.
Wizualizacje i Skanowanie Ciała: Podczas jogi snu można stosować różne techniki wizualizacyjne i skanowanie ciała, aby wprowadzić umysł w stan relaksacji. Możesz wizualizować spokojne miejsce lub skupić się na relaksujących uczuciach w różnych częściach ciała.
Powtarzaj mantry:Powtarzanie mantra lub afirmacji może pomóc w uspokojeniu umysłu i wzmocnieniu relaksacji. Wybierz kilka krótkich, pozytywnych zdań i powtarzaj je w myślach lub na głos.
Czuwaj nad Stanem Świadomości: Jedną z kluczowych cech jogi snu jest pozostawanie w stanie półświadomości. Pozwól umysłowi odpływać, ale zachowaj subtelną świadomość otoczenia i swojego stanu.
Korzyści związane z Jogą Snu
Redukcja stresu i lepsze zarządzanie emocjami: Regularna praktyka jogi snu może zmniejszyć poziom stresu i uczucie lęku, pomagając lepiej radzić sobie z emocjami w codziennym życiu.
Poprawa snu: Joga snu może pomóc w poprawie jakości snu, przynosząc spokojny i głęboki sen.
Zwiększenie świadomości: Praktykowanie jogi snu może pomóc w zwiększeniu świadomości własnego ciała, umysłu i otoczenia.
Poprawa koncentracji i kreatywności: Dzięki jodze snu możesz doświadczyć zwiększonej koncentracji, co może prowadzić do poprawy efektywności w pracy lub w nauce.
Lepsze samopoczucie ogólne: Regularna praktyka jogi snu może przynieść ogólne poczucie spokoju, harmonii i dobrostanu.
Joga snu to nie tylko praktyka relaksacyjna, ale także technika samopoznania i rozwoju osobistego. Warto poświęcić czas na naukę i praktykę jogi snu, aby doświadczyć jej korzyści na własnej skórze.
Joga snu, znana również jako yoga nidra, ma długą i fascynującą historię sięgającą starożytnych tekstów jogi. Oto kilka kluczowych faktów dotyczących historii i istoty jogi snu:
Historia Jogi Snu:
Korzenie: Joga snu ma swoje korzenie w starożytnych tekstach jogi, takich jak „Yoga Sutras” autorstwa Patanjalego, gdzie opisane są techniki medytacyjne mające na celu osiągnięcie stanu głębokiej relaksacji i wyższej świadomości.
Tradycje Tantryczne: W tradycji tantrycznej joga snu była praktykowana jako forma medytacji, która miała prowadzić do osiągnięcia stanu samadhi – wyższego stanu świadomości.
Rozwój w XX wieku: Współczesna forma jogi snu, jaką znamy dzisiaj, została rozwinięta w XX wieku przez mistrza jogi Swami Satyanandę Saraswatiego. Swami Satyananda przystosował starożytne techniki jogi nidra do bardziej dostępnej dla współczesnego człowieka formy, co zaowocowało powstaniem bardziej strukturyzowanych sesji jogi snu.
Dzisiaj jakby niestrawność po wczorajszym smażonym serze. Pokuta za przysmaki dopadła mnie już przy końcu spaceru a wiosna była malownicza tego roku. Ulice odziane w zielone wybuchy niespodziewanej zieleni. Jest przepięknie gdy czuć zapachy miodowego aromatu unoszącego się wzdłuż ulic prowadzących do sklepów w moim mieście. Pnącza kwitnące na fioletowo wypychają się poza płoty wylewają z nowymi jaskrawszymi falami zieleni. Wystają przez pręty dziurki od klucza starych metalowych bramek czyniąc z nudnych zakamarków zaczarowane ogrody. Teraz ptaki to istne szaleństwo śpiewów, pisków i krzyków. Nikną gawrony a na ich miejsce pojawiają się rudziki, dzwońcie, trznadel i jaskółki. Na polach dalej królują skowronki.
Słońce daje wreszcie światło, które zamienia kadry w kolorowe obrazki bardziej intensywne niż jeszcze przez paroma dniami. Światło przyspiesza każdy proces. Podbija scenariusze zwierzęcych perypetii w parkowych zakamarkach.
Motyle przywołują lato razem z niebieskawymi chaszczami wylegającymi na chodniki nie licząc czerwono czarnych mas nakrapianych wagoników przyklejonych do siebie na dolnych partiach drzew.
Wszystko ruszyło i zmienia jasnozielone na ciemnozielone. Jest jakby letnio. Jak w lecie. Wiosna znowu załapała się tylko na tydzień, no może na dwa i to wszystko. Pory roku zaczęły przeskakiwać, a nie jak wcześniej przepływać w kilku nawrotach jak fale oceanu. Teraz jest czas skoków. Zmian jak w metamorfozie koników polnych. Zrzucania powłok. Powiększania się. Skokowego przybierania na wadze. Poranki jeszcze rześkie ale już niedługo będą gorącym przedsionkiem upałów. Dobre deszcze będą odtąd przynosić parowe chmury zalegające nad rzepakiem. Obrazy same będą się produkować w kadrach bez udziału człowieka. Jedynie człowiek z zachwytem będzie mógł się nad nimi pochylić lub przejść obojętnie bez refleksji.
Kosy nadal będą szaleć w dołkach ściółki wygrzebując podziemne stworzenia, którymi napchają brzuchy swoich dzieci. Wszystko będzie toczyć się kołami i cyklami do kolejnego zastygnięcia, zaśnięcia. Dobrze, że to początek rozkwitu. Po bzach przyjdą maki. A później czereśnie. Przyszłość jawi się w czerwieniach.
Kingfisher.page 