Archiwa kategorii: Filozofia codzienności

Magia zwyczajnego dnia, nie tylko „Paterson”

Trendy

Przez ostatnie lata dominowały historie o sukcesie, zmianie życia, produktywności, podróżach, rozwoju osobistym i „stawaniu się kimś”. Tymczasem coraz więcej ludzi jest zwyczajnie zmęczonych. W filmie, literaturze i psychologii rośnie zainteresowanie tym, co można nazwać estetyką codzienności albo filozofią zwyczajnego życia. Obserwatorzy mówią, wręcz o zwrocie ku „everyday mindfulness” – odnajdywaniu znaczenia w małych rytuałach dnia codziennego.  

A film, o którym myślę to oczywiście Paterson.

To nie historia o poecie.

To opowieść o człowieku, który codziennie wstaje, idzie do pracy, prowadzi autobus, wraca do domu, wyprowadza psa, wypija jedno piwo i zapisuje kilka zdań w notesie. Jego życie niemal się nie zmienia. A jednak właśnie w tej powtarzalności odkrywa piękno.  

Dzisiaj taki temat może być idealny.

Nie „jak zmienić życie”.

Ale:

„Jak zobaczyć magię w życiu, które już masz?”

Magia zwyczajnego dnia. Dlaczego świat zakochał się w filmie „Paterson”?

W epoce nieustannego pośpiechu coraz więcej ludzi szuka nie kolejnej motywacji ale ulgi.

Nie chcą być bardziej produktywni.

Chcą odetchnąć.

Dlatego jednym z najbardziej niezwykłych filmów ostatnich lat nie jest opowieść o bohaterze ratującym świat, lecz historia kierowcy autobusu, który zapisuje w notesie obserwacje o pudełku zapałek.

Brzmi absurdalnie.

A jednak właśnie ten film stał się dla wielu widzów czymś w rodzaju współczesnego lekarstwa na zmęczenie.

Kiedy życie staje się projektem

Współczesny człowiek żyje w trybie „następnego kroku”.

Po pracy:

  • kurs,
  • podcast,
  • rozwój,
  • siłownia,
  • plan,
  • cele.

Nawet odpoczynek bywa zadaniem.

Coraz więcej psychologów zwraca uwagę, że kultura ciągłej optymalizacji prowadzi do poczucia wyczerpania i utraty sensu codziennych doświadczeń.  

W odpowiedzi pojawia się nowy nurt.

Powrót do zwyczajności.

Paterson i poezja rzeczy małych

Bohater filmu każdego dnia robi niemal to samo.

I właśnie dlatego zaczyna dostrzegać rzeczy, których większość ludzi nie zauważa:

  • rozmowę pasażerów,
  • światło na ścianie,
  • pudełko zapałek,
  • szklankę piwa,
  • kroki psa.

Film pokazuje, że zachwyt nie musi być związany z czymś wielkim.

Może mieszkać w drobiazgach.  

Dlaczego temat wraca?

Bo jesteśmy zmęczeni.

Nie tylko pracą.

Zmęczeni bodźcami.

Zmęczeni porównywaniem się.

Zmęczeni koniecznością bycia wyjątkowym.

Coraz popularniejsze stają się filmy i książki określane jako „slice of life” – opowieści o zwyczajnym życiu, które nie prowadzą do wielkiego finału, lecz uczą patrzeć.  

To dlatego tak wielu ludzi wraca do:

  • Paterson,
  • Amelii,
  • Perfect Days,
  • Our Little Sister,
  • After Yang,
  • Columbus,
  • Minari.

Nie po emocje.

Po spokój.

Książki dla ludzi zmęczonych światem

Jeśli spodobał Ci się klimat Patersona, warto sięgnąć po książki:

Walden

Klasyka prostego życia.

Stoner

Powieść o człowieku, który nie zmienił świata, ale przeżył swoje życie uczciwie.

Czuły narrator

O patrzeniu na rzeczywistość z zachwytem i uwagą.

Encyclopedia of an Ordinary Life

Piękna celebracja codzienności polecana przez czytelników szukających książek o zwykłym życiu.  

Księga zachwytów

Codzienny trening dostrzegania drobnych cudów.

Czego uczy nas Paterson?

Że życie nie zawsze musi prowadzić dokądś dalej.

Czasami prowadzi głębiej.

Nie każdy musi napisać bestseller.

Nie każdy musi rzucić pracę i wyjechać do lasu.

Nie każdy musi zostać odkryty.

Można prowadzić autobus.

Pisać wiersze do szuflady.

Kochać jedną osobę.

Codziennie spacerować tą samą drogą.

I nadal doświadczać zachwytu.

Może magia nie ukrywa się na końcu świata.

Być może siedzi przy kuchennym stole obok kubka z herbatą i czeka, aż wreszcie zwolnimy na tyle, żeby ją zauważyć.

Filmy i książki do dalszego zachwytu — lista inspiracji

Filmy o magii codzienności

  1. Paterson — Jim Jarmusch
    Film o kierowcy autobusu, który codziennie pracuje, obserwuje ludzi, spaceruje z psem i pisze wiersze. Idealny punkt wyjścia do rozmowy o poezji zwyczajnego życia.
    Link: https://www.rottentomatoes.com/m/paterson
  2. Perfect Days — Wim Wenders
    Cicha, piękna opowieść o człowieku sprzątającym publiczne toalety w Tokio, który odnajduje sens w rytmie dnia, pracy, drzewach, muzyce i świetle.
    Link: https://www.criterion.com/current/posts/8536-perfect-days-where-the-light-comes-through
  3. Columbus — Kogonada
    Film o architekturze, ciszy, rozmowie i ludziach, którzy uczą się patrzeć na przestrzeń jak na mapę własnych emocji.
    Link: https://www.rogerebert.com/reviews/columbus-2017
  4. Our Little Sister — Hirokazu Kore-eda
    Delikatna historia sióstr, domu, jedzenia, więzi i codziennych gestów, które powoli leczą rodzinne pęknięcia.
    Link: https://letterboxd.com/film/our-little-sister/
  5. Little Forest — Yim Soon-rye
    Koreańska opowieść o powrocie na wieś, gotowaniu, sezonach, pamięci matki i odzyskiwaniu siebie przez najprostsze czynności.
    Link: https://www.imdb.com/title/tt6083230/
  6. Tokyo Story — Yasujirō Ozu
    Klasyka kina codzienności. Film o rodzinie, przemijaniu, obowiązkach i cichym bólu ukrytym w zwykłych rozmowach.
    Link: https://www.rogerebert.com/reviews/great-movie-tokyo-story-1953
  7. Amelia — Jean-Pierre Jeunet
    Baśniowa, lekka, wizualnie zachwycająca opowieść o dostrzeganiu małych cudów, dobrych gestach i poetyce miejskiej codzienności.
    Link: https://www.imdb.com/title/tt0211915/
  8. Frances Ha — Noah Baumbach
    Film o dorosłości, przyjaźni, niepewności i próbie odnalezienia swojego rytmu w świecie, który stale wymaga sukcesu.
    Link: https://www.imdb.com/title/tt2347569/
  9. Minari — Lee Isaac Chung
    Czuła historia rodziny, pracy, ziemi, marzeń i codziennych prób budowania życia od nowa.
    Link: https://www.imdb.com/title/tt10633456/
  10. After Yang — Kogonada
    Kontemplacyjny film o pamięci, utracie, technologii i małych obrazach życia, które nagle okazują się najważniejsze.
    Link: https://www.imdb.com/title/tt8633464/

Książki o zwyczajnym życiu, rytuałach i zachwycie

  1. John Williams, „Stoner”
    Powieść o cichym życiu, pracy, literaturze, niespełnieniu i godności człowieka, który nie robi nic spektakularnego, a jednak zostaje w pamięci na długo.
    Link: https://www.nyrb.com/products/stoner
  2. Henry David Thoreau, „Walden”
    Klasyka prostego życia, uważności, natury i świadomego ograniczania nadmiaru.
    Link: https://www.gutenberg.org/ebooks/205
  3. Annie Dillard, „Pilgrim at Tinker Creek”
    Eseistyczna medytacja o patrzeniu, naturze, zachwycie i tajemnicy ukrytej w najbliższym krajobrazie.
    Link: https://www.harpercollins.com/products/pilgrim-at-tinker-creek-annie-dillard
  4. Marcel Proust, „W stronę Swanna”
    Najważniejsza literacka opowieść o pamięci, czasie i tym, jak smak, zapach lub drobny szczegół potrafią otworzyć całe życie.
    Link: https://www.gutenberg.org/ebooks/7178
  5. Georges Perec, „Próba wyczerpania pewnego miejsca w Paryżu”
    Krótka, niezwykła książka zbudowana z obserwacji rzeczy pozornie nieważnych: autobusów, przechodniów, rytmu miasta.
    Link: https://wakefieldpress.com/products/an-attempt-at-exhausting-a-place-in-paris
  6. Ross Gay, „The Book of Delights”
    Zbiór krótkich zapisów zachwytu — o drobnych przyjemnościach, zauważaniu świata i codziennym ćwiczeniu wdzięczności.
    Link: https://www.rossgay.net/the-book-of-delights
  7. Amy Krouse Rosenthal, „Encyclopedia of an Ordinary Life”
    Książka złożona z miniobserwacji, wspomnień i codziennych szczegółów. Piękna dla osób, które lubią literaturę zbudowaną z okruchów życia.
    Link: https://www.goodreads.com/book/show/33297.Encyclopedia_of_an_Ordinary_Life
  8. Carl Honoré, „Pochwała powolności”
    Jedna z najważniejszych książek o kulturze zwalniania, odzyskiwaniu czasu i sprzeciwie wobec życia w trybie ciągłego przyspieszenia.
    Link: https://www.goodreads.com/book/show/27029.In_Praise_of_Slowness
  9. Brooke McAlary, „Destination Simple”
    Praktyczna książka o prostych rytuałach dnia codziennego, spokojniejszym życiu i odzyskiwaniu przestrzeni dla siebie.
    Link: https://www.goodreads.com/book/show/28097979-destination-simple
  10. Oliver Burkeman, „Cztery tysiące tygodni”
    Książka o skończoności życia, czasie, presji produktywności i tym, dlaczego nie musimy zamieniać całej egzystencji w projekt do wykonania.
    Link: https://www.goodreads.com/book/show/54785515-four-thousand-weeks
  11. Olga Tokarczuk, „Czuły narrator”
    Eseje o patrzeniu, opowiadaniu świata, czułości i uważności wobec tego, co pozornie małe, kruche i pomijane.
    Link: https://www.goodreads.com/book/show/55353324-czu-y-narrator
  12. Rick Rubin, „The Creative Act”
    Książka o twórczości jako sposobie bycia, słuchania świata i pozostawania otwartym na sygnały codzienności.
    Link: https://www.goodreads.com/book/show/60965426-the-creative-act

Te filmy i książki łączy jedno: nie obiecują wielkiej przemiany. Nie mówią: „rzuć wszystko i zacznij od nowa”. Raczej szepczą: „spójrz jeszcze raz”. Na kubek z herbatą. Na światło w oknie. Na drogę do pracy. Na rozmowę, którą zwykle pomijasz.

Czy człowiek jeszcze mieszka w świecie… czy już tylko go obsługuje?

Heidegger, technologia i cicha utrata zachwytu

Są pytania, które nie brzmią jak filozofia, dopóki nie zaczynają boleć.

Czy człowiek jeszcze mieszka w świecie?
Czy może już tylko go obsługuje?

Obsługuje aplikacje. Terminale. Hasła. Konta. Powiadomienia. Algorytmy. Formularze. Procesy. Urządzenia. Własny wizerunek. Własną produktywność. Własne zmęczenie.

A gdzieś pod tym wszystkim znika najbardziej pierwotne doświadczenie istnienia: bycie tutaj. Wśród drzew, światła, kamieni, rozmów, ciszy, zapachu deszczu, ciała, które oddycha, dłoni dotykającej stołu, twarzy drugiego człowieka.

Martin Heidegger nazwałby ten problem nie tyle „problemem technologii”, ile problemem sposobu, w jaki świat zaczyna nam się odsłaniać. W eseju „Pytanie o technikę” pisał, że technika nie jest tylko zbiorem narzędzi. Jest sposobem ujawniania rzeczywistości. Nowoczesna technika sprawia, że świat coraz częściej ukazuje się nam jako zasób: coś do wykorzystania, przeliczenia, zoptymalizowania, przechowania, przetworzenia. Stanford Encyclopedia of Philosophy podkreśla, że u Heideggera nowoczesność odsłania byt jako „standing reserve” — rezerwuar, materiał do technicznej manipulacji. (Stanford Encyclopedia of Philosophy)

To dlatego las przestaje być lasem, a staje się „zasobem drewna”.
Rzeka przestaje być rzeką, a staje się „potencjałem energetycznym”.
Człowiek przestaje być tajemnicą, a staje się „kapitałem ludzkim”.
Czas przestaje być życiem, a staje się „produktywnością”.

Heidegger nie mówił: wyrzućmy technikę. Mówił raczej: zobaczmy, co technika robi z naszym widzeniem. Bo największe niebezpieczeństwo nie polega na tym, że maszyny są silne. Największe niebezpieczeństwo polega na tym, że zaczynamy patrzeć na wszystko tak, jak patrzy maszyna.

Świat jako panel administracyjny

Współczesny człowiek coraz rzadziej „mieszka” w świecie. Częściej nim zarządza.

Zarządza zdrowiem, relacjami, karierą, emocjami, snem, kaloriami, czasem ekranowym, finansami, wizerunkiem, odpoczynkiem. Nawet odpoczynek musi być dziś „efektywny”. Nawet spacer ma liczbę kroków. Nawet cisza bywa mierzona aplikacją mindfulness.

Jacques Ellul, autor „The Technological Society”, pisał, że nasza cywilizacja jest przede wszystkim cywilizacją środków — środków tak potężnych, że zaczynają być ważniejsze niż cele. (Goodreads)

To zdanie brzmi dziś jak opis całej epoki. Mamy coraz więcej narzędzi, ale coraz mniej wiemy, po co właściwie ich używamy. Mamy więcej sposobów komunikacji, ale mniej rozmowy. Więcej informacji, ale mniej mądrości. Więcej obrazów, ale mniej widzenia. Więcej „opcji”, ale mniej obecności.

Człowiek nowoczesny przypomina kogoś, kto otrzymał olbrzymi dom pełen pokoi, okien i ogrodów — ale całe życie spędza w pomieszczeniu technicznym, sprawdzając bezpieczniki.

Byung-Chul Han: człowiek jako projekt do poprawy

Byung-Chul Han dopowiada do Heideggera coś niezwykle współczesnego. Według niego nie żyjemy już tylko w społeczeństwie dyscypliny, gdzie ktoś z zewnątrz mówi nam: „musisz”. Żyjemy w społeczeństwie osiągnięć, gdzie sami mówimy sobie: „możesz więcej”.

I właśnie to „możesz” staje się nowym przymusem.

Han pisze o człowieku późnej nowoczesności jako o kimś, kto sam siebie eksploatuje. Nie trzeba już nadzorcy. Człowiek nosi nadzorcę w sobie. W „Społeczeństwie zmęczenia” pojawia się obraz świata, w którym podmiot staje się jednocześnie panem i niewolnikiem własnej wydajności. (Goodreads)

To bardzo ważne dla kingfisherowego pytania: czy jeszcze mieszkamy w świecie?

Bo jeśli całe życie zamienia się w projekt samodoskonalenia, to świat przestaje być miejscem spotkania, a staje się siłownią dla ego. Wszystko ma nas ulepszać: książki, relacje, podróże, natura, medytacja, duchowość. Nawet zachwyt ma „obniżać stres”. Nawet las ma „poprawiać dobrostan”.

A może las nie jest po to, żeby nas poprawiać?

Może las jest po prostu lasem.

Hannah Arendt: życie, praca i świat

Hannah Arendt w „Kondycji ludzkiej” rozróżniała trzy formy aktywności: pracę biologicznego podtrzymywania życia, wytwarzanie trwałego świata oraz działanie między ludźmi. Stanford Encyclopedia of Philosophy streszcza to jako trzy wymiary: labor związany z życiem, work związany ze światowością i action związany z pluralnością. (Stanford Encyclopedia of Philosophy)

To rozróżnienie jest dziś bezcenne.

Bo nowoczesność pomieszała te porządki. Wszystko stało się pracą. Wszystko stało się procesem. Wszystko trzeba utrzymać, aktualizować, poprawiać, produkować, konsumować.

Arendt przypominałaby: człowiek nie jest tylko istotą, która podtrzymuje życie. Człowiek buduje świat. Tworzy rzeczy trwalsze niż chwila konsumpcji: domy, opowieści, obietnice, wspólnoty, dzieła, pamięć.

A jeśli wszystko redukujemy do obiegu pracy i konsumpcji, tracimy „światowość” — ten wspólny ludzki stół, przy którym można usiąść i powiedzieć: oto coś, co nas przekracza.

Hartmut Rosa: przyspieszenie i utrata rezonansu

Hartmut Rosa opisuje nowoczesność jako epokę przyspieszenia. Przyspieszają technologie, zmiana społeczna i tempo życia. Paradoks polega na tym, że im więcej zyskujemy czasu dzięki narzędziom, tym mniej czasu mamy. (acceleratedclassroom)

Rosa proponuje przeciwieństwo alienacji: rezonans. Rezonans to taka relacja ze światem, w której coś nas dotyka, odpowiadamy na to i sami zostajemy przemienieni. Nie chodzi o kontrolę. Chodzi o odpowiedź.

To piękne słowo: rezonans.

Człowiek nie tylko patrzy na drzewo. Drzewo jakoś „odzywa się” w nim.
Nie tylko słucha muzyki. Muzyka go porusza.
Nie tylko czyta książkę. Książka go zmienia.
Nie tylko idzie przez miasto. Miasto wchodzi z nim w rozmowę.

Problem współczesności polega na tym, że świat coraz częściej milczy, bo my przestaliśmy słuchać. Nie dlatego, że stał się pusty. Dlatego, że patrzymy na niego jak na tablicę zadań.

Ivan Illich: narzędzia, które miały służyć, zaczynają rządzić

Ivan Illich w „Tools for Conviviality” rozróżniał narzędzia, które wzmacniają ludzką wolność, od systemów, które czynią człowieka zależnym. Narzędzia konwivialne pozwalają człowiekowi działać twórczo, niezależnie i we wspólnocie. (Goodreads)

To niezwykle aktualne w epoce AI, smartfonów i platform.

Dobre narzędzie rozszerza rękę.
Złe narzędzie przejmuje rytm ciała.
Dobre narzędzie pozwala tworzyć.
Złe narzędzie wymusza obsługę.
Dobre narzędzie znika w działaniu.
Złe narzędzie domaga się nieustannej uwagi.

Kiedyś człowiek używał narzędzia, żeby zrobić coś w świecie. Dziś często musi używać świata, żeby obsłużyć narzędzie: nakarmić algorytm, kliknąć zgodę, sprawdzić panel, uzupełnić dane, potwierdzić tożsamość, zoptymalizować treść.

To subtelna, ale potężna zamiana miejsc.

Lewis Mumford i megamaszyna

Lewis Mumford pisał o megamachine — wielkiej maszynie społeczno-technicznej, w której ludzie sami stają się trybikami organizacji. Nie chodziło mu tylko o maszyny mechaniczne, ale o systemy: biurokrację, wojsko, przemysł, technokratyczne zarządzanie, masową produkcję. (Goodreads)

Mumford ostrzegał przed mitem, że każda techniczna sprawność jest postępem. To mit bardzo silny do dziś.

Ale czy szybciej zawsze znaczy głębiej?
Czy wygodniej zawsze znaczy bardziej ludzko?
Czy automatycznie zawsze znaczy mądrzej?

Megamaszyna nie musi wyglądać jak fabryka. Może wyglądać jak elegancka aplikacja. Jak system edukacyjny. Jak platforma społecznościowa. Jak kalendarz, który organizuje nam życie tak dokładnie, że nie zostawia miejsca na przypadek.

A przecież człowiek bez przypadku staje się funkcją.

Thoreau: prostota jako bunt metafizyczny

Henry David Thoreau w „Waldenie” nie uciekł do lasu dlatego, że nienawidził ludzi. Uciekł, by sprawdzić, co z człowieka zostaje, kiedy odetnie się nadmiar.

Jego słynne wezwanie do prostoty nie jest poradą minimalistyczną. Jest aktem filozoficznym. Thoreau pyta: ile rzeczy naprawdę potrzebuję, żeby żyć? A ile rzeczy potrzebuje mnie, żebym je utrzymywał?

To pytanie wraca dziś z nową siłą.

Ile kont utrzymujesz?
Ile przedmiotów wymaga twojej uwagi?
Ile systemów trzeba aktualizować?
Ile spraw trzeba „ogarniać”, zanim w ogóle zaczniesz żyć?

Thoreau mógłby powiedzieć: człowiek współczesny nie tyle posiada narzędzia, ile jest przez nie posiadany.

Ursula K. Le Guin: inna opowieść niż podbój

Ursula K. Le Guin w eseju „The Carrier Bag Theory of Fiction” proponowała inną opowieść o człowieku niż heroiczny mit włóczni, podboju i zwycięstwa. Pisała, że być może pierwszym wielkim narzędziem człowieka nie była broń, lecz torba: coś, co pozwala nieść, zbierać, przechowywać, troszczyć się. (Goodreads)

To cudowna przeciwwaga dla technologicznej wyobraźni podboju.

Bo można myśleć o świecie jak o czymś, co trzeba zdobyć.
Ale można też myśleć o świecie jak o czymś, co trzeba nieść ostrożnie.

Można pisać historię człowieka jako historię ostrza.
Ale można też pisać ją jako historię naczynia.

Kingfisherowa odpowiedź byłaby bliżej Le Guin: człowiek mieszka w świecie wtedy, gdy przestaje go traktować jak celownik, a zaczyna jak kosz, ogród, dom, opowieść.

Czy AI pogłębia problem?

Sztuczna inteligencja nie jest tylko kolejnym narzędziem. Jest lustrem. Pokazuje nam, jak bardzo sami zaczęliśmy myśleć algorytmicznie.

Chcemy szybszych tekstów, szybszych decyzji, szybszych obrazów, szybszych odpowiedzi. Ale rzadziej pytamy: czy szybkość jest formą mądrości?

AI może pomóc człowiekowi tworzyć, badać, porządkować, uczyć się. Ale może też wzmocnić najgorszy odruch nowoczesności: zamianę wszystkiego w produkcję treści.

Wtedy nawet dusza staje się contentem.
Nawet zachwyt — formatem.
Nawet cierpienie — historią do publikacji.
Nawet cisza — niszą marketingową.

To nie znaczy, że trzeba odrzucić technologię. To znaczy, że trzeba odzyskać prawo do pytania: kto komu służy?

Czy AI służy mojej myśli?
Czy moja myśl zaczyna służyć AI?
Czy używam narzędzia, by głębiej mieszkać w świecie?
Czy używam świata, by zasilać narzędzie?

Mieszkać znaczy nie tylko używać

Mieszkać w świecie to nie znaczy posiadać adres.

To znaczy mieć relację z miejscem.
Zauważać porę światła.
Rozpoznawać drzewo za oknem.
Pamiętać zapach konkretnej ulicy po deszczu.
Wiedzieć, kiedy w okolicy zaczynają śpiewać ptaki.
Mieć swoje ścieżki, rytuały, powroty.
Nie traktować ziemi tylko jako powierzchni pod inwestycję.

Heidegger używał słowa „zamieszkiwanie” w głębokim, prawie poetyckim sensie. Człowiek naprawdę mieszka tam, gdzie pozwala rzeczom być czymś więcej niż funkcją.

Kubek nie jest tylko pojemnikiem na płyn. Jest porankiem.
Stół nie jest tylko meblem. Jest miejscem rozmowy.
Dom nie jest tylko nieruchomością. Jest pamięcią ciała.
Las nie jest tylko ekosystemem. Jest obecnością.

Mały bunt: odzyskać świat

Nie trzeba od razu uciekać do chaty nad jeziorem.

Czasem bunt zaczyna się od tego, że idziesz na spacer bez mierzenia kroków.
Czytasz książkę nie po to, żeby ją „wykorzystać”.
Patrzysz na drzewo bez robienia zdjęcia.
Gotujesz bez pośpiechu.
Piszesz zdanie, które nie musi natychmiast pracować na SEO.
Milczysz bez poczucia winy.
Nie zamieniasz każdej chwili w materiał.

To drobne gesty, ale filozoficznie radykalne. Bo każdy z nich mówi: świat nie jest tylko zasobem. Ja nie jestem tylko zasobem. Życie nie jest tylko projektem do optymalizacji.

Zakończenie: człowiek jako gość, nie administrator

Być może najważniejsze pytanie naszych czasów nie brzmi: jaką technologię jeszcze stworzymy?

Może brzmi: jakiego człowieka ta technologia z nas stworzy?

Czy będzie to człowiek obecny, zdolny do zachwytu, rozmowy, troski, kontemplacji?
Czy człowiek stale podłączony, ale coraz mniej zakorzeniony?
Czy człowiek, który mieszka w świecie?
Czy człowiek, który tylko obsługuje jego system?

Heidegger nie daje łatwego pocieszenia. Ale zostawia szczelinę. Mówi, że tam, gdzie rośnie niebezpieczeństwo, rośnie też możliwość ocalenia. Ocalenie nie musi oznaczać powrotu do przeszłości. Może oznaczać zmianę spojrzenia.

Zobaczyć rzekę jako rzekę.
Człowieka jako człowieka.
Czas jako życie.
Milczenie jako przestrzeń.
Świat jako dom, nie magazyn.

Bo może największą duchową praktyką XXI wieku będzie nie ucieczka od technologii, ale odzyskanie zdolności zamieszkiwania.

Nie tylko działać.
Nie tylko produkować.
Nie tylko obsługiwać.

Być.