🚶 Spacer jako Medytacja Zen – Mądrość Suzuki Roshi

„Nie idź do przodu, bądź w ruchu.”

Czy można chodzić, nie dążąc? Czy można iść, nie chcąc dojść? To pytania, które Zen zadaje ciałem, nie intelektem. W prostym ruchu stóp, w ciężarze ciała przesuwającym się nad ziemią, zawarta jest głęboka prawda. Dla mistrza Shunryu Suzuki Roshi – jednego z najwybitniejszych nauczycieli zen XX wieku – chodzenie było praktyką medytacji w działaniu, powrotem do źródła obecności.

Zen nie zaczyna się w świątyni, lecz na spacerze

„Chodź tak, jakby każdy twój krok dotykał Ziemi świętej.”
— Thích Nhất Hạnh

W tradycji Zen zazen – siedząca medytacja – często przyciąga uwagę praktykujących. Jednak kinhin, czyli medytacyjne chodzenie, to równie istotny filar praktyki. Suzuki Roshi nauczał, że chodzenie to nie moment przerwy między medytacjami – to sama medytacja.

Spacer jako praktyka nie polega na przemieszczaniu się, lecz na zatrzymaniu umysłu w ruchu ciała. Nie chodzi o cel, lecz o obecność. O to, by każdy krok był jedynym, co istnieje.

🔄 „Nie idź do przodu, bądź w ruchu” – paradoks Zen

Zen kocha paradoksy – nie dlatego, by zdezorientować ucznia, lecz by przebić się przez logikę umysłu do przestrzeni „nie-wiedzenia”.

Gdy Suzuki Roshi mówił:

„Nie idź do przodu. Bądź w ruchu.”
zapraszał ucznia do opuszczenia ego, które ciągle „gdzieś zmierza” – do przyszłości, do sukcesu, do oświecenia, do lepszej wersji siebie.

Bycie w ruchu oznacza:

nie pędzić za myślami,
nie uciekać od tego, co jest,
nie czynić z ruchu ucieczki, lecz bramę powrotu do siebie.

To doświadczenie radykalnej prostoty: stopa dotyka ziemi – i tylko to się liczy. Nie „mam spacer”, lecz „jest krok”.

🌀 Shoshin – umysł początkującego w rytmie chodzenia

„W umyśle początkującego jest wiele możliwości, w umyśle eksperta – niewiele.”
— Shunryu Suzuki, „Zen Mind, Beginner’s Mind”

Shoshin – „umysł początkującego” – to klucz do duchowej świeżości. W praktyce chodzenia oznacza postawę bez oczekiwań, bez schematu, bez automatyzmu.

Gdy idziemy z shoshin:

każdy krok staje się nowym narodzeniem,
każda chwila jest nieznana, ale bezpieczna,
nie jesteśmy turystami życia, lecz jego gośćmi.

Spacer zamienia się w ceremonię obecności. Ciało, oddech, rytm – wszystko staje się jednością. Umysł nie biegnie w przód ani nie analizuje tyłu – jest w tym kroku.

🌿 Praktyka dla Ciebie: Spacer kontemplacyjny z Suzuki Roshi

Oto jak możesz zacząć:

Wybierz spokojne miejsce – park, ścieżka w lesie, pusty chodnik.
Stań nieruchomo. Weź kilka głębokich oddechów. Poczuj, jak stopy dotykają ziemi.
Zrób krok – bardzo powoli, świadomie. Zauważ każdy ruch: pięta, śródstopie, palce.
Nie patrz na cel. Patrz przed siebie, ale bez fiksacji.
Z każdym krokiem powtarzaj w myślach: „Teraz jestem.” lub „To jest krok.”
Gdy umysł zacznie wędrować – zauważ to. Wróć do ciała, do oddechu, do kroku.

To nie jest technika. To powrót do pierwotnej intymności z byciem.