Weekendy są jak woda. Przepływają jak widoki za oknem przez które spoglądam w trakcie jazdy, w szary pochmurny dzień. Ta niedziela była jak kolorowy ptak chociaż szara. Spokój był wybawieniem. Zmiana była ukojeniem. Stres ulotnił się jak wiatr. Przed nami mokra asfaltowa droga i las.

Stary las wypierał gonitwę z głowy. Wciągał, ochraniał wyganiał wszelkie niepokoje. Był naprawdę bardzo stary, wielki i tajemniczy. Drzewa bez liści spały ale widziały. Energia mnie wreszcie przytuliła.

Choroby przystanęły na zakręcie. Samochody się naprawiły a egzaminy się zdały. Niepokój odwrócił się na dłuższą chwilę. Mamy okno pogodowe spokoju. Możemy znów płynąć. Może czas nam odpuści i da trochę wolnego a gęsta masa rozrzedzi się na tyle, że zapomnę o ciężkich butach.

Przyszedł luty. Nie muszę się zrywać. Ferie. Jak dobrze pobyć sam na sam ze sobą w dusznym pokoju, kiedy jeszcze inni śpią lub są już w pracy czyli w trybie niewymagającym.

Porządkuję bałagan w głowie. Zapalam białą świecę by wypełnić wnętrze czystą energią. Utrzymać ten stan to priorytet na dziś. Nie przejmować się gównami, nie zarażać zarazami. Wytrwać w spokoju umysłu – oto plan na dziś. Wstajemy z kolan po raz czwarty. Dwa rozbite samochody i choroba S. wraz z nawrotami i błędnymi oraz trafionymi diagnozami za nami. Nastała jasność. Wiemy co robić. Zintegrowane działania nastawione na jeden cel układają klocki w jednej prostej linii. I to jest właśnie cisza. I to jest właśnie spokój.

Teraz wreszcie mogę zatęsknić za lasem.