Piąta. Nie mogę spać. Myśli pędzą z nadmiaru kortyzolu. Z niewstawionych tytułów. Nie zakończonej pracy. Jasny prostokąt komórki rozświetla mrok. On też nie może spać. Społeczeństwo niewyspania męczy się od północy, a później w połowie dnia, a na koniec zwykle o siedemnastej zasypia nad piątą kawą. Ja niestety mogę tylko jedną. Druga kawa mi nie służy a trzecia zabija moje synapsy powodując przy tym jazgot całego organizmu. Z wiekiem już się wie co można a czego nie. Ale zawsze można się nabrać lub ulec namowom innych nadużywaczy, którzy twoje komórki nerwowe mają za nic.

Jesteśmy tylko wodą. Niewiele wiemy. Zalewamy szczeliny swoimi myślami, zdaniami, poglądami. Narzucamy innym wywody, toki, strukturę rzeczy. Naszą świadomością wypełniamy luki. Biegunką myśli, słów i leków wypełniamy smolltalki. Przekraczamy granice absurdu. Rysujemy się w bezsensownych dźwiękach fraz kopiowanych w nieświadomych matrycach innych mózgów. Przekopiowujemy wyrazy, umiejszając sens każdej wypowiedzianej myśli. Wszystko już było. Wszystko już zostało powiedziane i powielone sto razy. Dalej nic nie znaczy, a dalej się namnaża. Kopiuje i powtarza. Nuda znaczenia. Świadomość nieznaczenia. Wylizane z sensu słowa. Towarzysze sklonowanego życia. Idźcie sobie. Niech coś nowego wreszcie przepłynie przeze mnie. Czysta energia nowego znaczenia rzeczy. Tego mi potrzeba jak nowych pomysłów. Bądźmy szczerzy. Wszystko już było. Piąta pusta godzina także w przestrzeni bezczynności. Nic nowego. Zdarzyła się każdemu, tak jak trzecia i czwarta. Nawet jeśli nic dwa razy się nie zdarza. To się dzieje. Jak prawda na naszych oczach w tevałenie. Nawet wtedy gdy już nikt w prawdę nie wierzy.

Żegnaj nocy kochana. Witaj zmęczenie. Dźwięk silników za oknem roztapia ciszę ciemnego poranka. Kierowcy w metalowych kapsułach już działają. Ich mózgi zakończyły przed czwartą senne dylematy. Już są w toku. W trybie akcji. W sensie życia. Zarabiają na rzeczy. Powtarzają mokre linie na ciepłym od nocy asfalcie.

Kolejne wyzwania przede mną. Wychodzę ze strefy komfortu i pracuję na dwa domy. Przenoszę się cyklicznie z miasta na bagna i z powrotem w zależności od potrzeb dzieciaków z uwzględnieniem swojego odpoczynku, którego cały czas próbuję się nauczyć. Ale gdy dorwę się do pisania kończy się na wieczorze pełnym bólu. Nic mi się nie śni. Próbuję zwolnić ale to trudne.

A lato było piękne tego roku…

Co zrobić, jestem przykładem społeczeństwa zmęczenia za które społeczeństwo płaci, pan płaci, pani płaci… społeczeństwo.

Nie potrafię robić przerw. Nie znajduję tych właściwych momentów. Postojów, przesiadek, zmian. Sztuka odpoczywania u mnie kuleje. Chyba nie szanuję siebie, dowiaduję się z podcastów. Może czas zacząć… A może to wszystko bzdury.

Słońce grzeje jak nad morzem. Bagna wysychają. Czas wreszcie zwolnić… Czas pooddychać lasem…

Obiecałam sobie , że zadbam o swój odpoczynek jednak wyszło jak zawsze. Wrzesień sponiewierał mnie porządkami i szybkim publikowaniem tekstów oraz wprowadzaniem niemal natychmiastowych poprawek. Myślenie i sprzątanie dają podwójną dawkę zmęczenia. A to z kolei odbija się na zdrowiu i wahaniach wagi. Brak higieny dnia produkuje lęki i nadmierne przejmowanie się pierdołami. Brak refleksji i czasu dla siebie to nic dobrego. Do tego syndrom oszusta napędza jeszcze bardziej mój pracoholizm zwłaszcza przy nowych projektach. Mózg łowcy nakazuje mi zaczynać poszukiwania, włącza kreatywność i otwiera rolki z nieskończoną ilością zadań.

Muszę się zatrzymać ale potrafię. Muszę pomyśleć o sobie ale nie umiem. Muszę zaopiekować się lepiej rodziną, zapewnić zdrowsze jedzenie a nie te śmieci. Muszę zaopiekować się całym światem ale nie nadążam. Muszę oderwać się od tego choć na chwilę bo zwariuję.

Czuję się jak chomik w kołowrotku. Przebieram łapkami i tkwię wciąż w pustym punkcie. Poruszam się ale nie zmieniam drogi.

Czas zacząć coś naprawdę nowego. Myślałam, że już to zrobiłam… Niestety. Moje wytarte ścieżki neuronalne kpią sobie z moich wysiłków. Zacznę chyba spisywać chore błędy przyzwyczajeń na kartce… Jeśli wystarczy mi czasu. Jestem zmęczona.

A właśnie, miałam przeczytać Społeczeństwo zmęczenia.

Ale jestem zmęczona.

Fot. Grzyb „Palce umarlaka” na moich bagnach…