Szwajcarski psychiatra i psychoanalityk Carl Gustav Jung uważał, że większość ludzi nigdy tak naprawdę nie poznaje samych siebie. Żyjemy rolami, które dostaliśmy od rodziców, szkoły, partnerów, społeczeństwa. Uczymy się, jak być „dobrym”, „rozsądnym”, „normalnym”, „produktywnym”. Problem zaczyna się wtedy, gdy po latach człowiek nagle odkrywa, że jego życie przypomina bardziej dobrze odegraną rolę niż autentyczne istnienie.

Jung nie wierzył, że człowieka można uleczyć samymi pozytywnymi afirmacjami. Był przekonany, że prawdziwa przemiana zaczyna się dopiero wtedy, gdy człowiek przestaje uciekać przed własnym cieniem — przed lękiem, zazdrością, gniewem, samotnością, pragnieniami, których się wstydzi.

To dlatego stworzył swoją koncepcję indywiduacji — procesu stawania się sobą.

I właśnie z tej filozofii pochodzi jedno z najbardziej niewygodnych pytań, jakie możesz sobie zadać.

„Kim byłabym, gdybym przestała próbować być tym, kogo oczekują ode mnie inni?”

Jung uważał, że człowiek przez większość życia buduje tak zwaną personę — maskę społeczną. To ona pomaga nam funkcjonować. Dzięki niej umiemy rozmawiać z ludźmi, pracować, dopasować się do świata.

Ale problem pojawia się wtedy, gdy zaczynamy wierzyć, że ta maska jest nami.

Wtedy:

• wiecznie się kontrolujemy,
• boimy się oceny,
• tłumimy emocje,
• rezygnujemy z marzeń,
• przestajemy słyszeć własną intuicję.

Według Junga wiele stanów lękowych, wypalenia czy poczucia pustki bierze się właśnie z życia niezgodnego z własnym wnętrzem.

Dlatego proponował brutalnie prostą praktykę.

Przez kilka dni zadawaj sobie jedno pytanie:

„Co zrobiłabym, gdybym nie bała się rozczarować innych?”

Nie odpowiadaj szybko. Nie odpowiadaj „rozsądnie”. Nie odpowiadaj tak, jak „powinno się” odpowiadać.

Poczekaj.

Czasem pierwsza prawdziwa odpowiedź przychodzi dopiero po kilku dniach ciszy.

Jung uważał, że lęk często pilnuje wejścia do naszego prawdziwego życia

W psychologii Junga istnieje pojęcie cienia — części psychiki, którą wypieramy, bo uznaliśmy ją za „złą”, „niewłaściwą” albo „niebezpieczną”.

To mogą być:

• potrzeba wolności,
• gniew,
• ambicja,
• seksualność,
• potrzeba bliskości,
• potrzeba bycia zauważonym,
• kreatywność,
• pragnienie innego życia.

Im bardziej próbujemy coś ukryć przed sobą, tym silniej to wpływa na nasze decyzje.

Jung pisał:

„Dopóki nie uczynisz nieświadomego świadomym, będzie kierowało twoim życiem — a ty nazwiesz to losem.”

I być może dlatego tak wielu ludzi czuje dziś dziwną pustkę mimo sukcesów, pracy, relacji i ciągłego zajęcia.

Bo współczesny świat uczy nas zarządzania wizerunkiem.
Ale rzadko uczy kontaktu z własną duszą.

Ćwiczenie Junga, które może cię zaskoczyć

Jung bardzo wierzył w obrazy, symbole i spontaniczną twórczość. Uważał, że psychika mówi do nas językiem symboli dużo wcześniej, zanim cokolwiek zrozumiemy logicznie.

Dlatego proponował pozornie dziwne ćwiczenie.

Wieczorem:

• usiądź w ciszy,
• wyłącz muzykę,
• nie analizuj,
• narysuj pierwszy symbol, krajobraz lub kształt, jaki przyjdzie ci do głowy.

Potem zadaj sobie pytania:

• Co czuję, patrząc na ten obraz?
• Co mnie w nim niepokoi?
• Co mnie przyciąga?
• Gdzie w moim życiu istnieje podobne napięcie?

To nie jest „magiczna metoda”.
To raczej próba nawiązania kontaktu z częścią siebie, którą zwykle zagłuszamy telefonem, pracą, serialami i ciągłym hałasem świata.

Największa przemiana nie wygląda spektakularnie

Według Junga człowiek nie zmienia się nagle.

Prawdziwa transformacja często zaczyna się bardzo cicho:

• od momentu szczerości wobec siebie,
• od przyznania się do zmęczenia,
• od rezygnacji z udawania,
• od zauważenia własnego smutku,
• od zgody na to, że nie musimy być idealni.

Być może właśnie dlatego psychologia Junga wraca dziś z taką siłą — w epoce mediów społecznościowych, produktywności i nieustannego „budowania siebie”.

Bo coraz więcej ludzi zaczyna przeczuwać, że największym luksusem współczesności może być nie sukces.

Tylko autentyczność.