Kolejne wyzwania przede mną. Wychodzę ze strefy komfortu i pracuję na dwa domy. Przenoszę się cyklicznie z miasta na bagna i z powrotem w zależności od potrzeb dzieciaków z uwzględnieniem swojego odpoczynku, którego cały czas próbuję się nauczyć. Ale gdy dorwę się do pisania kończy się na wieczorze pełnym bólu. Nic mi się nie śni. Próbuję zwolnić ale to trudne.

A lato było piękne tego roku…

Co zrobić, jestem przykładem społeczeństwa zmęczenia za które społeczeństwo płaci, pan płaci, pani płaci… społeczeństwo.

Nie potrafię robić przerw. Nie znajduję tych właściwych momentów. Postojów, przesiadek, zmian. Sztuka odpoczywania u mnie kuleje. Chyba nie szanuję siebie, dowiaduję się z podcastów. Może czas zacząć… A może to wszystko bzdury.

Słońce grzeje jak nad morzem. Bagna wysychają. Czas wreszcie zwolnić… Czas pooddychać lasem…